WWE All Stars review 1

Review | 08 April 2011 15:58 -

Met een negentig voor de 2006-editie en nog maar een 71 voor die van vorig jaar heeft de WWE Smackdown! vs. RAW-reeks de laatste jaren zienderogen aan kwaliteit ingeboet.

Het gebrek aan vernieuwing was ons grootste verwijt aan het adres van ontwikkelaar Yuke's en de stijgende populariteit van de UFC heeft de ingeoliede en vuilbekkende worstelaars ook geen goed gedaan. Bovendien ligt de instapdrempel van de Smackdown-games vaak te hoog voor nieuwkomers en blijven ze daardoor enkel genietbaar voor de selecte doelgroep van de diehard worstelfans. Daarom gooit THQ het met WWE All Stars over een compleet andere boeg: het realisme wordt Piledriver-gewijs gevloerd, het spektakelgehalte flink opgedreven en de spierbundels zijn een karikatuur geworden van zichzelf.

Het resultaat: razendsnelle over-the-top wedstrijden waarin de in spandex geheven vechtersbazen elkaar metershoog in de lucht meppen en knetterhard knock-out slaan met extreme varianten op echt bestaande worstelmoves. Alle taferelen die zich op het canvas van de ring afspelen, zijn dan ook van het absurd overdreven type. Juist door deze arcade-aanpak en een toegankelijkere besturing heeft de ontwikkelaar de poort naar een breder publiek wagenwijd opengezet. Complexe stickrotaties blijven hier bijvoorbeeld achterwege, waardoor je geen duimworstelkampioen hoeft te zijn om de meest spectaculaire aanvallen ten tonele te brengen. In tegenstelling tot vele genregenoten berust WWE All Stars voor het uitdelen van klappen en grepen eenvoudigweg op de standaard actieknoppen.



Smoelwerken verbouwen met diepgang

De ogenschijnlijk simplistische besturing heeft meer in zijn mars dan je op ‘t eerste gezicht zou vermoeden. Hoewel toegankelijkheid voorop staat, is deze game niet van alle diepgang ontdaan. Zo kan je door goed getimede acties - een waarschuwingsindicator verschijnt in beeld waarna je maar een fractie van een seconde hebt om daarop te reageren - een counteraanval inzetten zodat het offensief van je tegenstander tegen hem wordt gebruikt. Door voldoende afwisseling aan de dag te leggen en succesvolle acties op elkaar te laten volgen, stijgt daarenboven de fameuze Finisher-meter.

Met een volle meter ontketen je een nagenoeg onstopbare finishing move die niet alleen varieert van worstelaar tot worstelaar, maar ook zonder uitzondering het verdere verloop van de wedstrijd bepaald of zelfs in één klap eindigt. De uitkomst daarvan wordt veelal beïnvloed door de status van je levensbalk, die uit vier verschillende niveaus bestaat, van een positieve groene tot een nerveus knipperende rode en die van WWE All Stars een spel maakt waarin het vooral een kwestie is van slagen uitdelen zonder er zelf te incasseren. Hierdoor neigt dit spel veel meer naar een klassieke beat'em up als Tekken, inclusief juggle-combo's, wat voor sommigen wel eens een virtuele slag in het gezicht zou kunnen betekenen.

Twee generaties, één ring

In de worstelringen van WWE All Stars staan overigens niet alleen hedendaagse sterren van het World Wrestling Entertainment paraat, maar ook vijftien legendes die allemaal hun hoofdstuk hebben in de geschiedenisboeken van de federatie. Denk maar aan klinkende namen als André the Giant, The Ultimate Warrior, Bret ‘Hit Man' Hart en ‘Macho Man' Randy Savage. In tegenstelling tot Legends of Wrestlemania van alweer twee jaar geleden zitten deze flamboyante pioniers niet in het spel opdat de speler hun geschiedenis zou kunnen herschrijven. Nee, ditmaal is de ‘wat als-vraag' het uitgangspunt van THQ om deze legendes aan het in totaal dertig koppen tellende deelnemersrooster toe te voegen. Wat als zo'n legende het zou opnemen tegen zijn hedendaagse evenknie, wie zou dan het gevecht winnen? Dat is de gedachte die centraal staat in deze game.

Die belangrijke factor vormt in ieder geval de rode draad doorheen de Fantasy Warfare-modus. Die bestaat uit vijftien losse wedstrijden waarin zowel een legende als superster tegen elkaar strijden om een zelfverzonnen titel. De reuzen André the Giant en Big Show laten een pinfall bijvoorbeeld beslissen over wie zich de ‘Greatest Big Man' mag noemen, terwijl John Cena en Hulk Hogan op hun beurt proberen te dingen naar de titel van ‘Biggest Superstar'. Het zijn stuk voor stuk droomwedstrijden die je nooit ofte nimmer zult zien in het echte leven. Een compilatie van oude videobeelden stoomt je op geweldige wijze tevens klaar voor ieder duel. Toch toont deze modus, hoe entertainend ook, buiten zijn denkbeeldig te behalen titels, de nostalgische video's en het vrij te spelen materiaal, te weinig verschillen met de standaard exhibitiewedstrijdjes.

Gezichtsverlies

Dat is meteen het voornaamste probleem waar WWE All Stars tegenaan loopt. Een lang uitgesponnen carrièremodus is hier in geen velden of wegen te bekennen en ook de drie Path of the Champions-scenario's bieden helaas weinig soelaas. Hoewel ze allen een apart scenario beschrijven, komen ze inhoudelijk niet verder dan tien losstaande gevechten die zo nu en dan begeleid worden door een weinig boeiend tussenfilmpje. Geheel volgens de traditie van een arcade beat'em up dus, maar na een handvol vermakelijke uurtjes blijft de solospeler toch een beetje op zijn honger zitten. De vrij te spelen achievements waren voor ondergetekende in ieder geval geen goede reden om deze verhaallijnen tot vervelens toe te herspelen.

Anders dan in uitgebreide Smackdown-franchise lijkt ook het aantal speltypes tot een minimum beperkt. De enige afwisseling vind je hier terug in een occasionele tornado tag-, extreme rules- en/of steel cage-match, terwijl er door de jaren heen toch veel meer doldwaze wedstrijdtypes zijn bedacht die in dit spel absoluut niet zouden misstaan. Het ruikt allemaal een beetje naar hoe de ontwikkelaar deze bewust achter de hand houdt en wij verwedden er graag onze strak zittende spandex broek en stevig getrainde sixpack op dat THQ een aantal daarvan in de mogelijke sequel of downloadable content zal verwerken. Het gebrek aan variatie en een uitgebreidere single player-campagne zal er waarschijnlijk voor zorgen dat de meeste gamers, na het uitspelen van de genoemde spelmodi, ook de beperkte (online) multiplayer links zullen laten liggen om met wat anders aan de slag te gaan. THQ treedt met WWE All Stars in de ring in een poging om het worstelgenre toegankelijker te maken, maar doet dit derhalve niet zonder slag of stoot.

Grafisch presenteert WWE All Stars zich bovengemiddeld. De karikaturale beelden, felle kleuren en de buitenproportionele weergave van arm-, buik- en beenspieren passen enerzijds perfect bij het maffe spelconcept, anderzijds verdoezelen ze wel het zichtbare gebrek aan detail. Het is verre van een lelijke game, maar de technische motor heeft beduidend onvoldoende spierballen in huis om het op te nemen tegen de grafische krachtpatsers binnen het genre. Tot slot willen we ook nog even meegeven dat je geduld behoorlijk op de proef wordt gesteld door onbegrijpelijk lange en voor de aanvang van een wedstrijd constant opduikende laadtijden. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, nietwaar?