The Amazing Spider-Man

Review | 06 July 2012 15:49 -

Tijdens een korte presentatie begin dit jaar kreeg ondergetekende een positief beeld van Beenox' The Amazing Spider-Man te zien. Ondanks een paar bugs leek het concept van een Spider-Man-titel met open spelwereld aan te slaan en zag het ernaar uit dat de developers eindelijk hun stempel hebben weten te drukken op de franchise. Ondertussen is de game in de winkelrekken te vinden. Weet Spidey ons volledig in te pakken, of slingert hij frontaal tegen een muur aan?

Laten we beginnen met een cliché: licentiegames hebben altijd de neiging naproducten van de afvalverwerking te worden; een simpele game met zwakke graphics, verschrikkelijke controls en meer bugs dan in de gemiddelde compostbak. Beenox bewijst echter al enkele jaren na elkaar dat ze duidelijk feeling hebben met hun licentie van Spider-Man. Na Shattered Dimensions en Edge of Time brengen ze hun derde titel in de franchise. Waar de vorige twee games nog redelijk gelijkaardig aanvoelden qua gameplay en setting, doet Beenox het echter nu helemaal anders.

Tie-in

Helaas nam het team daar wel een moeilijke beslissing. De game is namelijk gekoppeld aan de gelijknamige Spider-Man-film die nu in de bioscoop te zien is. Daardoor hoopt Activision een graantje te kunnen meepikken van het succes van deze prent. Gelukkig sloeg Beenox met hun The Amazing Spider-Man niet de typische weg in. Het verhaal speelt zich af na het plot van de film en toont ons hoe het gesteld is met Peter Parker en zijn spinnengevoel.

Curt Connors is gearresteerd en wordt vastgehouden in de gevangenis terwijl nanotechnologiebedrijf Oscorp zich zogezegd bezighoudt met het vernietigen van het werk van de man. Connors was namelijk verantwoordelijk voor het creëren van mutanten, mensen die de fysieke en mentale eigenschappen van dieren overerfden. Alle cross-species werden gevangen genomen, maar wanneer Peter Parker - die zelf een mutant is - een rondleiding krijgt in het bedrijf, worden de zintuigen van de monsters geprikkeld en schieten ze allen in actie om te kunnen ontsnappen. Al snel wordt de mensheid besmet door de beesten en onstaat een pijnlijke epidemie. Slechts één man kan New York City van zijn ondergang bevrijden: Connors.

Fans van de reeks zullen tevreden zijn met een extra verhaal onmiddellijk na de film, maar zullen tegelijkertijd teleurgesteld worden. Veel personages lijken in de verste verte niet op de mannetjes uit hun stripboeken en het geheel lijkt te zwaar gecommercialiseerd om er van te genieten. Maar desondanks weet Beenox een degelijke titel neer te zetten.

Dubbele gameplay

De gameplay van The Amazing Spider-Man is op te delen in twee sectoren. In de eerste plaats is er de verhaallijn waarin we domeinen als riolen en laboratoria moeten verkennen om Connors te helpen het antiserum te ontwikkelen. Daar slaat naar onze mening Beenox de bal wel wat mis. Veel hoofdstukken duren te lang en het constante "dungeongevoel" doet ons niet echt aan Spider-Man terugdenken. Het tweede deel van de gameplay speelt zich in Manhatten zelf af. Al free-roamend krijg je de kans om New York te verkennen en van het ene gebouw naar het andere te slingeren. Onderweg krijg je foto-opdrachten om de slechte bedoelingen van Oscorp op de gevoelige plaat vast te leggen. Daarnaast kun je de politie ook helpen door boeven in elkaar te slaan of een ontsnappende wagen tegen te houden met je spinnenrag. Het deel in de open lucht is tien keer interessanter dan de verhaallijn zelf, helaas.

Qua gameplay doet Beenox een zowel doordachte als genante keuze. Het bedrijf heeft namelijk goed gekeken naar de kunstjes van Rocksteady met zijn Batman Arkham-games. Iets te goed. Heel wat gameplayelementen zijn bijna letterlijke kopieën uit Arkham Asylum en City, en dat doet toch wat raar. Neem bijvoorbeeld Web Rush. Daarmee krijg je een laag over je game te zien waardoor je kunt beslissen waar je heen kunt slingeren en welke tactische stap je hierna zet. Ook het gevechtssysteem is bijna één op één overgenomen. Je basht gewoon snel op de knoppen, countert een aanval van een tegenstander als je aandachtssymbooltjes ziet verschijnen boven Spidey's hoofd en kunt na een lange combo enkele speciale moves uitvoeren. De fotografiesessies zijn zelfs een beetje vergelijkbaar met de opdrachten van The Riddler uit de Arkham-games. Beter goed gestolen dan slecht gewonnen, veronderstellen we dan maar. Het werkt uiteindelijk.

Variatie

Dit achterwege gelaten weet The Amazing Spider-Man toch af en toe te verrassen. Zo mogen we het opnemen tegen enkele ijzersterke Spider Slayers in de open wereld. Mechanische monsters of characters als Rhino en Scorpion zullen je het geregeld moeilijk maken, waardoor je ze tactisch uit de weg moet weten te ruimen. Het is aan aangename variatie die ervoor zorgt dat deze game net niet saai te noemen valt.

Daarnaast hebben we tevens heel wat unlockables. In heel New York zijn pagina's van de originele Spidey-comics te vinden. Verzamel er genoeg en je speelt een digitale versie van een comic vrij. Deze zijn via het menu eenvoudig te bereiken. Er zijn maar liefst tien strips te verzamelen en vormen tien belangrijke momenten in de franchise, zoals de eerste keer Spider-Man, de eerste keer Lizzard en de eerste keer Gwen. Daarnaast zijn er ook heel wat characterportretjes te verzamelen, waardoor de geïnteresseerde gamer wat achtergrondinformatie over de personages te weten kan komen. Wie dat niet nodig vindt, zal een uur of acht met The Amazing Spider-Man bezig zijn.

Al met al zijn we toch wat teleurgesteld. De plotline voelt te generiek aan en hoewel de gameplay duidelijk werkt, missen we afwerking. Het feit dat deze game er bij de launch van de film moest zijn, zal daar zeker iets mee te maken hebben. Het blijft toch zonde. Grafisch is het acceptabel, maar ook daar mocht alles nog wat beter. Het spel durft wel eens glitchen en dan kijken we even door een muur heen. Ook de algemene scherpte mocht hier en daar wat beter. Enkel hoofdpersonage Spider-Man lijkt op grafisch vlak helemaal af. De voicecast is dan weer extreem teleurstellend. Geen enkele acteur uit de film heeft zijn stem verleend aan de personages van het spel. Tevens lijkt de alternatieve cast niet te overtuigen. Een spijtige zaak.