Steel Battalion: Heavy Armour

Review | 29 June 2012 16:18 -

De eerste Steel Battalion was een vreemde eend in de bijt. Het was vier keer zo duur als een normaal spel, maar je kreeg er wel drie pedalen en een controller met veertig knoppen bij. In de opvolger, Heavy Armour, werd er gekozen voor de combinatie van Xbox-controller en Kinect. Die keuze lag zeker niet voor de hand als je weet dat de overgrote meerderheid van de Kinect-gebruikers casual gamers zijn. Het spel werd geadverteerd als de eerste hardcore game voor Kinect, maar heeft het die belofte kunnen waarmaken?

Het is 2082 en de wereld werd jaren geleden getroffen door een bacterie die zich voedde met silicium. Het duurde niet lang voor alle microchips werden vernietigd en de mensheid zonder computers moest overleven. Overal brak paniek uit en de Verenigde Staten werden het slachtoffer van een invasie. Omdat de technologie een stap achteruit heeft gezet, worden oorlogen niet meer vanop afstand gevoerd, maar in de straten. Jij bent de bestuurder van een Vertical Tank, een soort mech, en na een korte cutscene mag je al meteen plaatsnemen in het gevaarte.

Life's a beach

De tutorial doet een beetje aan de eerste autorijles denken. Na een paar rondjes op de veilige parking vraagt de instructeur iets wat je op dat moment onmogelijk lijkt: je moet meteen de baan op. Of in dit geval: het strand van New York op. Het is misschien al wat cliché geworden in de media, maar een landing met boten voelt nog altijd episch aan en zeker in de stad die nooit slaapt. Vanaf het moment dat je de eerste stappen op het zand zet, word je overspoeld door chaos. Nog voor je enig idee hebt wat er aan het gebeuren is, word je al getroffen door een vijandelijke  granaat. Terwijl je nog aan het herstellen bent van de eerste klap, word je weer geraakt. Alles voelt zo intens aan dat je er letterlijk van begint te zweten. Je wordt dus met andere woorden volledig ondergedompeld in het spel.

In het begin zal je in het heetst van de strijd meerdere keren de foute beweging maken. Op die momenten stel je de technologie toch wel in vraag, wat misschien ook wel de bedoeling was van de ontwikkelaars. Het duurde vrij lang eer we alles onder de knie kregen en zelfs nu doet het personage niet alles wat we vragen. Toch heb je meestal genoeg tijd om van een motorische blunder te herstellen, maar één fout kan soms al fataal zijn in Steel Battalion: Heavy Armour. Als je eenmaal een goed beeld hebt kunnen vormen van je virtuele cockpit, dan kan je met vallen en opstaan de precieze bewegingen leren die het spel van je verwacht.

Van voor naar achter, van links naar rechts

Gelukkig blijft de fysieke actie meestal beperkt tot twee handelingen. Ofwel kijk je door de viewport voor normaal zicht, ofwel door de periscoop om in te zoomen. Alvast een tip voor wie van plan is het te kopen: om door de viewport te kijken volstaat het niet om je armen te strekken. Je moet met je hele lichaam voorover buigen om het goed te laten registreren. In ieder geval kunnen we je aanraden om tijdens de tutorial even de tijd te nemen om de controls goed onder de knie te krijgen, want tijdens de gevechten heb je daar geen tijd voor.

Daarnaast zal je af en toe ook andere bewegingen doen. Als er rook in de cockpit is bijvoorbeeld, dan moet je snel aan de hendel voor de ventilatie drukken voor iedereen stikt. Verder kan je een primitieve kaart bekijken, van ammunitie veranderen en zelfs de Vertical Tank opblazen. Het vervelende aan die sporadische bewegingen is dat ze meestal je leven moeten redden. Je hebt dus weinig marge voor fouten en daardoor ga je soms te snel de bewegingen maken, met als resultaat dat je de missie mag overdoen.

De missies worden opgevuld met korte intermezzo’s die de sfeer er goed in houden. Zo zal je onder andere een teamgenoot moeten beschermen tegen een vijand die de Vertical Tank is binnengedrongen. We begrepen totaal niet waarom personen van de buitenkant in de cockpit kunnen geraken. Dat er soms wat met de werkelijkheid wordt gespeeld om de gameplay beter te maken kunnen we verstaan, maar het moet wel geloofwaardig blijven. De handelingen die je op die momenten met de Kinect moet doen zijn wel vaak vrij intuïtief, wat het simulatiegevoel alleen maar versterkt.  In het ijle te zwemmen om naar een gewonde soldaat te kruipen ziet er misschien wel raar uit, maar vreemd genoeg deden we in die situaties bijna altijd zonder nadenken wat er van ons verwacht werd.

Miss Informatie

Dat dit geen spel is voor kinderen wordt al snel duidelijk door het feit dat je amper informatie krijgt over wat je te doen staat. Doelen worden meestal via de radio gecommuniceerd, maar die wordt constant overrompeld door onbelangrijke berichten. Zelfs al weet je ongeveer wat je moet doen, dan kan het nog voorkomen dat je totaal de verkeerde kant uitloopt. Af en toe krijg je wel een eenvoudige tactische map te zien, maar voor de rest krijg je maar weinig voorafgaande informatie. De enige redders in nood zijn je crewgenoten, die heel af en toe je op de juiste weg helpen.

Dat de technologie de mensheid in de steek heeft gelaten, merk je als je Vertical Tank schade oploopt. De viewport en de periscoop zijn van glas en teveel inslagen doen ze breken. Aangezien dat de enige manieren zijn om accuraat te mikken, betekent te veel schade ook vaak het einde van de missie. 

De graphics zijn verre van denderend, maar nog net goed genoeg om je er niet aan te storen. Alhoewel de omgevingen nog van een vrij hoge kwaliteit zijn, zien de gezichtsuitdrukkingen er houterig en gevoelloos uit. De lip-syncing is ook ronduit abominabel, wat ervoor zorgt dat je in het begin minder voeling zal hebben met je team.

De missies zijn vrij verschillend, maar soms ook vergezocht en overbodig. Zo moesten we op een bepaald moment een drietal minuten wachten op een vijandelijke Vertical Tank. Klein detail: je moest de hele tijd rechtstaan. Als je dan sterft, mag je terug van voor af aan starten. Omdat je toch echt wel vaak doodgaat in dit spel, hadden ze misschien iets langer mogen nadenken over bepaalde checkpoints. Enkele stukken duren amper een minuutje, terwijl andere makkelijk een twintigtal minuten in beslag kunnen nemen. De moeilijkheidsgraad van de opdrachten verschilt ook enorm van level tot level, wat ook wel op je heupen kan werken.

Hoewel de gameplay niet zo uitgebreid is en meestal beperkt blijft tot lopen en schieten, vinden we het toch gevarieerd genoeg om te blijven boeien. Wel vinden we het spijtig dat er zo weinig verschillende vijanden zijn. Er zijn enkel Vertical Tanks, enkele andere voertuigen en infanterie. Door ander oorlogstuig met andere eigenschappen in de strijd te gooien, had de game tactisch meer diepgaand kunnen worden.

Saddle up, podna

Je teamgenoten zijn de absolute meerwaarde in dit spel. Ze zitten geen moment stil en weten je perfect in het spel te houden. Na een geslaagde missie kan je ze de hand schudden of een vuistje geven. De stemacteurs weten elk een memorabel personage neer te zetten. Ook de dialogen zijn bij momenten heel overtuigend. Elke NPC heeft een verhaal en tijdens de missies wordt er veel tijd uitgetrokken om dat uit de doeken te doen. Omdat je je kompanen gaandeweg beter leert kennen en appreciëren, doet het altijd een beetje pijn als ze sterven. Dat je crewgenoten permanent kunnen doodgaan in het spel, was een leuke verrassing. Niet alleen is het een leuke manier om je prestaties te beoordelen, maar het brengt ook een zekere vorm van herspeelbaarheid met zich mee. Sommige personages wil je namelijk graag terug naast je zijde hebben. Het povere leveldesign zorgt er evenwel voor dat je slechts enkele missies opnieuw zal willen spelen en niet het hele spel.

Wat wij vooral niet begrepen was dat er geen enkele vorm van stemherkenning was toegevoegd. In veel situaties had het nochtans een enorme meerwaarde kunnen bieden. In plaats van continu met je armen te zwieren, zou je bijvoorbeeld om je teamgenoten kunnen selecteren door ze bij naam te noemen of je co-piloot om andere types kogels vragen. Niet alleen zou dat meer variatie brengen en minder frustrerend werken, het zou er ook nog eens voor zorgen dat je nog meer het gevoel hebt dat je echt in de cockpit zit.

Sommige missies kan je met maximaal drie vrienden online spelen. Het is wel spijtig dat ze niet meer tijd hebben gestoken in de AI van je virtuele strijdmakkers. Later in het spel worden die nutteloos en moet je het zo goed als op je eentje zien te rooien, wat toch frustrerend kan zijn als je niet online kan of wil spelen.

Afhankelijk van hoe snel je de controls beet hebt, zal het spel een tiental uur duren. Dat is dus iets langer dan de gemiddelde game, maar een deel van die tijd ben je wel gefrustreerd aan het rondlopen omdat je geen idee hebt wat je moet doen of omdat je bewegingen niet goed werden geregistreerd.