Review: Saint's Row: The Third

Review | 15 November 2011 9:41 -

Hoewel sommigen onder jullie de game al in huis haalden, ligt Saint's Row: The Third vanaf vandaag officieel in de winkelrekken. Dit derde deel uit de gestoorde sandboxfranchise moet zowat de meest gekke game ooit worden en 9lives trok naar SteelPort om er de boel grondig op stelten te zetten. Dit niet voor ons plezier, maar wel om er een score op te kunnen plakken, of wat had u gedacht?

Ok, ik geef het toe, ik heb me best vermaakt met dit derde deel en was al snel niet meer van voor de beeldbuis weg te slaan. Toch had ik aanvankelijk mijn twijfels bij dit derde deel omdat ik in het verleden eerder GTA-gezind was. Ik denk dan ook dat veel gamers even vreemd opkeken toen ontwikkelaar Volition met Saint's Row op de proppen kwam enkele jaren geleden. Iedereen vond dat Volition hun concurrent Rockstar na-aapte en de Xbox-exclusive kreeg het hard te verduren. Nu zijn we allemaal ouder en wijzer en hebben we door dat Saint's Row alles behalve een flauw afkooksel van Grand Theft Auto is. De serie wist zich een eigen identiteit, of moet ik zeggen 'eigen smoel' aan te meten met als specialisatie dat er eigenlijk niets serieus genomen mag worden. Nu zijn we toe aan deel drie en nog steeds staat centraal dat je als speler simpelweg fun moet hebben, zonder al teveel na te denken.



't is weer een Belg...


Daar zijn de ontwikkelaars in mijn ogen best wel in geslaagd. Misschien wel omdat ze nog steeds de verhalen van de 3rd Street Saints volgen, de bende die in de voorbije delen ook de boel op stelten zette. Nu keren de Saints terug, zijn ze machtiger dan ooit en ziet het ernaar uit dat niets of niemand hun sterrenstatus in het stadje Stillwater kan afnemen. Uiteraard is niets minder waar en omdat de Saints vrede gesloten hebben met hun voormalige aartsvijanden van Ultor, is het hoog tijd voor een nieuwe vijand. De organisatie ‘The Syndicate' neemt deze rol graag voor zijn rekening en de Belg Phillipe Loren weet al snel de Saints te klissen in deze derde game. Hij stelt ze een deal voor: in ruil voor meer dan negentig procent van hun inkomsten, mogen de Saints doen en laten wat ze willen. Uiteraard gaan onze helden hier niet mee akkoord en laten ze het vliegtuig van Philippe neerstorten boven de havenstad SteelPort.

Daar aangekomen kan je twee dingen doen: het verhaal volgen of gewoon chaos veroorzaken in de straten van de stad. Neem van me aan dat dit nog nooit zo leuk was, temeer omdat de stad van begin af aan volledig beschikbaar is. Het valt misschien wel op dat ook Volition heeft gekeken naar Manhattan en omgeving tijdens het ontwerpen van SteelPort: er zijn drie grote eilanden en zelfs een gigantisch standbeeld dat een eigen eilandje kreeg. Hoe dan ook, je wil eigenlijk niets liever doen dan op verkenning gaan en alle wapens onmiddellijk uittesten. Dit kan en het toffe is dat de coolste wapens al van begin af aan beschikbaar zijn, zo riep ik maar wat al te graag een airstrike in om samenscholende vijanden uiteen te drijven. Ben je eerder een fan van handwapens dan zit hier ook genoeg diversiteit in. Elk wapen voelt ook anders aan. AK-47's schieten meer kogels per minuut af, maar de terugslag is groter dan handwapens en de kogels zullen vaker verschillende kanten uit vliegen. De eerder aangehaalde luchtaanval zal minder snel z'n doel missen, al loopt het kostenplaatje hiervan al snel op en dan komt het wel goed uit dat je enkele missies doet in de fictieve grootstad SteelPort.



Deze missies zijn al even gestoord als de spelwereld waarin je rondloopt. Toch zal je al snel merken dat het spel vastklampt aan dezelfde gameplay en het uiteindelijk allemaal rond de schietactie draait, wat op zich geen probleem is. Jammer is wel dat de missies hierdoor soms abrupt stoppen. Zo moest ik bijvoorbeeld documenten uit een warehouse veilig stellen terwijl de vijand nog in grote getale aanwezig was. Net op het moment dat de strijd het hevigst woedde, hackte een computergestuurde metgezel in de computer en stopte de missie. Succesvol, geld op de bankrekening en ik verscheen weer netjes op de stoep. Al de andere vijanden die nog hevig op me aan het schieten waren, verdwenen spoorloos. Toch zal je genoeg kansen krijgen om je wapens leeg te schieten maar dit brengt wel met zich mee dat je als speler regelmatige bezoekjes aan de wapenwinkel moet brengen om tijdens de missies niet plots zonder munitie te zitten. Dit overkwam me net iets te vaak en het feit dat de doorsnee vijand veel lood nodig heeft om aan een gedwongen loodvergiftiging te overlijden, helpt hierbij niet. Je zal namelijk al snel merken dat je vijanden in het hoofd moet raken om ze vlot neer te leggen. Ikzelf richtte vaak op het lichaam, met als gevolg dat ik soms een gans magazijn aan één vijand verspilde en deze dan pas op de grond stil bleef liggen. Dit is jammer en maakt misschien wel duidelijk dat Volition het realisme misschien iets te ver naar de achtergrond gedrukt heeft. Voorts zal je de verschillende types vijanden al snel kunnen onderscheiden: gaande van simpele bendeleden tot oppermachtige 'Brutes' die iets te lang blijven leven.

Awesome!


Als er dan zo'n Brute op de proppen komt, dan moet je alles uit de kast halen om deze te vermoorden en heb je te weinig tijd om ook nog eens te babysitten op teamleden, iets wat de game vaak zal verlangen tijdens de missies. De vriendschappelijke schietkameraden gaan net iets te vaak tegen de vlakte of lopen soms doelloos in de lucht in te schieten, waardoor het preciezere werk op jouw rug terecht komt. Gelukkig laat het spel wel toe dat je vaak genoeg oefent en dit gewoon op straat, op het moment dat je geen missies aan het doen bent. Onschuldige voorbijgangers de rammeling van hun leven verkopen met een gigantische paarse dildo hoort er dan ook bij, of niet? Dit alleen al toont opnieuw aan hoe geniaal en gestoord het team achter dit spel wel niet is. De eerder getoonde 'Awesome' button is daar een aanvulling op en met deze kan je personage op een indrukwekkende manier vijanden of onschuldige burgers  tegen de grond slaan. De animaties zijn erg knap gaan niet snel vervelen. En geef toe, hoe vaak kan je op straat haasje over springen bij een oma om ze volop in het gezicht te slaan? Altijd? Tuurlijk maar dan zou je wel eens in de problemen kunnen komen, hou je fantasietjes maar voor in Saint's Row: The Third want hierin komen ze allemaal uit.



Fans van Saint's Row The Third kregen een maand geleden al een voorsmaakje van dit spel toen THQ de ‘Initiation Station' lanceerde. Hierin was het mogelijk om je eigen personage al eens samen te stellen, maar neem van me aan dat je hier eigenlijk niet zo heel veel moeite in moet steken. Je kan namelijk opnieuw volledig naakt door de straten dwalen, al zorgen gigantische verdwaalde pixels ervoor dat de gevoelige lichaamsdelen niet zichtbaar weergegeven worden. Nu alles naakt doen maakt de game op zich gewoonweg af en zorgt ervoor dat je al de rest vergeet. Maak een dikke naakte man aan en kruip op een wagen om te ‘car surfen', of schiet je dikke vriend uit het kanon van Professor Genki... Plezier gegarandeerd. En dan stoort het niet dat er hier en daar een pop-up te zien is in de spelwereld of dat de vijanden soms iets te sterk zijn.

Het voordeel aan een game als Saint's Row is (als je jezelf ervoor open stelt) dat je kan blijven ontdekken en de gameplay hierdoor oneindig lang wordt. Het positieve hieraan is ook dat het niet alleen moet en je online in coöp samen met een vriend of vriendin aan de slag kan gaan. Zo wordt ook de single player een stuk toffer want dan moet je minder rekenen op de simpele AI van de andere teamleden. Op voorwaarde dat je vriend kaas heeft gegeten van dit soort games uiteraard. Enig minpuntje hierbij is dat de drop-in, drop out coöp niet in splitscreen speelbaar is. Ook dit wordt goed gemaakt door de toevoeging van de 'Whored Mode' waarin je tegenover ene legertje van 24 sexslaven komt te staan die stuk voor stuk bewapend zijn met een gigantische paarse dildo.