Rayman Origins

Review | 16 November 2011 7:00 -

De oudere gamers onder ons zullen zich ongetwijfeld Rayman wel nog herinneren, het grappige spelkarakter met de unieke lichaamsbouw die menig gamer vele uurtjes 2D-platform spelplezier wist te schenken in 1995. Door de snelle opkomst van 3D eind de jaren '90 liet de populaire reeks al snel zijn 2D-roots achterwege. Nu, ruim zestien jaar later, keert de reeks in Rayman Origins echter terug naar zijn roots. Of deze terugkeer een goede zaak was, lees je in onze review.

De verhaallijn van Rayman Origins laat ons ontdekken hoe Rayman en zijn vrienden elkaar ontmoetten en hoe ze de handen in elkaar moesten slaan om de Glade of Dreams, hun knusse thuislandje, te redden uit de handen van een boosaardige heks. Verwacht je echter niet aan verrassende plottwists of uitgebreide achtergrond informatie, want het verhaal is niets meer dan een flinterdunne draad waarmee de verschillende levels aaneengeregen zijn. Maar een Rayman-game speel je dan ook niet voor het verhaal, het is de gameplay die de reeks populariteit wist te brengen.

Pure platformer

De gameplay die Rayman Origins ons aanbiedt, doet ons met heimwee denken aan de klassieke platformers die we in de voorbije decennia voorgeschoteld kregen. De spelwereld zelf is onderverdeeld in verschillende regio's die elk een eigen uniek thema hebben. Elk van deze regio's is op zijn beurt onderverdeeld in een aantal verschillende levels waarin vanalles te doen en te ontdekken is. Elke wereld heeft natuurlijk ook een eindbaas die je moet verslaan en in ruil voor je overwinning krijg je een nieuwe vaardigheid die het voltooien van bepaalde doelstellingen een pak eenvoudiger zal maken.

Ben je verzot op exploratie en wil je kost wat kost alle geheimen en items ontdekken die het spel te bieden heeft, dan zal je letterlijk tientallen uren zoet zijn eer je alle mogelijke zaken vrijgespeeld hebt die Rayman Origins te bieden heeft. Elk level bevat verschillende doelen om te voltooien, zoals bijvoorbeeld het level binnen een bepaalde tijd uitspelen of alle items verzamelen in het level, en om al deze doelen te behalen, zit er meestal niets anders op dan het herspelen van de levels. Dit zorgt ervoor dat de herspeelbaarheid van de game een grote boost krijgt.

Schijn bedriegt

De game mag er misschien kinderachtig uitzien maar geloof ons vrij dat Rayman Origins het spreekwoord "schijn bedriegt" zeer nauw aan het hart draagt. De Rayman-games zijn nooit echt eenvoudig geweest, maar Rayman Origins stelt je controllerkunsten nog meer op de proef dan zijn drie-dimensionale voorgangers. Gelukkig helpen de strakke en intuïtieve controls om de spelervaring leuk te houden. Ook hebben onze helden een oneindig aantal levens en wanneer je het loodje legt, respawn je gewoon bij het laatste checkpoint zodat je snel kan verder spelen. Dit kan nu en dan wel voor wat frustratie zorgen aangezien de checkpoints soms onnodig ver uit elkaar liggen, maar over het algemeen valt dit goed mee.

Plezier met vier

Je kan Rayman Origins perfect op je eentje spelen, maar het grootste deel van het spelplezier is te vinden in de coöperatieve mogelijkheden die de game aanbiedt. De volledige singleplayer-campagne kan je met een viertal spelers tegelijk te lijf gaan. Veel uitdagingen worden hiermee een pak eenvoudiger aangezien je elkaar opnieuw tot leven kunt wekken en je dus niet telkens van een vorige checkpoint moet herbeginnen. Sommige geheimen zijn trouwens vrijwel enkel vrij te spelen wanneer je de levels met meerdere spelers tegelijk aanpakt.

Het is wel zeer vreemd dat Ubisoft ervoor opteerde om enkel offline coöperatieve mogelijkheden te voorzien in Rayman Origins. Online co-op is nergens te bespeuren en dit is als je het ons vraagt zeer jammer, zeker nu breedbandinternet al ruime tijd goed ingeburgerd is. 

Visueel pareltje

Wat meteen opvalt bij het opstarten van Rayman Origins is de prachtige grafische weergave van de game. De handgetekende personages en levels zien er verbluffend goed uit en bevatten een gezonde dosis aan details, waardoor de spelwereld vol met leven lijkt te bruisen. Ook zullen de grappige animaties van de verschillende personages ongetwijfeld een glimlach op je gezicht weten te toveren. De soundtrack past verder enorm goed bij de sfeer van de game.

Over de voice-acting tot slot zijn we iets minder te spreken. Nuja, van voice-acting kan er niet meteen gesproken worden aangezien Rayman en zijn vrienden onbegrijpbare dingen brabbelen. Dit komt voor eventjes grappig over, maar je merkt al gauw dat het repertoire van elk personage slechts uit een handvol "zinnen" bestaat die ze tot vervelens toe telkens herhalen.