Max Payne 3

Review | 14 May 2012 18:00 -

Hij is terug! Max Payne stapt na enkele jaren terug uit de schaduw om nieuwe avonturen te beleven. Verwacht je niet aan een gelukkig verhaaltje, want na de dood van vrouw en kind maken we kennis met een verbitterde man die liters alcohol drinkt en de pijnstillers als snoepjes naar binnen speelt. Kan Rockstar met deze titel Max er weer bovenop helpen, of was Payne beter alleen in New York gebleven?

Het is geen gemakkelijke opgave geweest voor het ontwikkelingsteam bij Rockstar om de man die op zo'n geweldige manier in het geheugen van menig gamer achtergebleven is, opnieuw een gezicht te geven. Max Payne 1 en 2 blijven nu eenmaal toptitels die van zo'n uitzonderlijk hoog niveau waren, dat veel gamers bij aankondiging van deel drie al schrik kregen dat hun held teniet gedaan zou worden. Niets is minder waar, want in Max Payne 3 krijgen we opnieuw een ijzersterk verhaal voorgeschoteld om duimen en vingers van af te likken. De game werd bovendien in samenspraak met de mensen van Remedy Entertainment ontwikkeld zodat er zeker trouw werd gebleven aan de klassieke spelelementen. Hiermee bedoelen we dan vooral de cinematische verhaallijn.

In de singleplayer van het spel volgen we Max die jaren na de gebeurtenissen uit deel twee zichtbaar ouder geworden is en nog steeds gekweld wordt door de geesten uit zijn verleden. Om de spoken te verjagen, doet hij beroep op een oud recept: alcohol en pijnstillers. Hij lijkt een stille dood te sterven maar als Raoul Passos (een oude kameraad van op de politieacademie) het stamcafé van Max binnenwandelt, verandert alles. Max trekt naar Sao Paulo waar hij als bewakingsagent aan de slag gaat voor de rijke Branco familie. Dat blijkt niet zo gemakkelijk te zijn en wanneer de vrouw des huizes ontvoerd wordt, gaat Max erachter aan. Enkel maar om te ontdekken dat er veel meer gaande is in de Braziliaanse grootstad. Hij komt terecht in bende-oorlogen, veldslagen met de politie en sleurt je als speler genadeloos mee de dieperik in.

Het voordeel voor de mensen die geïnteresseerd zijn in deze titel maar de vorige twee games nooit gespeeld hebben, is dat er geen voorkennis vereist is. Aan het begin krijg je een korte introductie van wie Max is en waarom hij zo verbitterd is, maar verder begin je eigenlijk aan een nieuw avontuur. Wel moet je weten dat de basis van Max Payne gelijk is gebleven en dit betekent dat we een relatief monotone gameplay voorgeschoteld krijgen. Max blijft nog steeds een eenmansleger die met een gezonde portie woede honderden vijanden te lijf gaat en enkel maar kan blijven rondlopen omdat de alcohol de pijn van de vele kogelwonden verdooft. In de singleplayer zal je dus nergens een voertuig zelf besturen, je rijdt soms mee maar het enige wat je echt zal moeten doen, is schieten. Dit is geen nadeel, want het zorgde er onder meer voor dat de serie zo goed ontvangen werd door het publiek. Ook de vertrouwde cutscenes keren uiteraard terug en deze zijn een ware streling voor het oog. Vooral aan het begin van de game, op het moment dat Max nog hevig afhankelijk is van alcohol, merk je dat door de chaotische manier waarop er met kleuren gewerkt wordt. Hierdoor besef je bijna mee wat Max moet doorstaan en hoe hij probeert te vechten terwijl hij eigenlijk nooit echt nuchter is.  

De RAGE-engine heeft ongetwijfeld ook een invloed gehad op de manier waarop de tussenfilmpjes worden weergegeven. Deze engine werd onder andere ook gebruikt in Grand Theft Auto IV en de gelijkenissen met die game zijn groot. Toch merk je dat de motor van de game een grondige revisie gekregen heeft. Zo wordt er op erg inventieve manier met het licht gespeeld en dit geeft een levensecht tintje aan de favela's in Sao Paulo. Daarnaast (en dat is misschien maar een klein detail, maar toont aan hoeveel moeite er in het spel werd gestoken) zie je in de tussenfilmpjes zelfs de champagne of whisky van Max op realistische manier bewegen in het glas of het haar - zij het ietwat houterig - wappert in de wind. Dit alles draagt bij tot de geloofwaardigheid van deze game en zorgt er nog meer voor dat je jezelf nauw betrokken voelt bij het verhaal. De cutscenes kan je overigens niet overslaan omdat deze onder andere een mooie vermomming zijn voor de laadtijden. Mensen die liever constante actie hebben, zullen zich wellicht storen aan het feit dat je de soms lange filmpjes moet bekijken, maar als je open staat voor het verhaal kan je hier even hard van genieten als van de actie in de game.

Iedereen die de voorbije games gespeeld heeft en Max een beetje kent, weet dat zijn kracht schuilt in het feit dat hij maar een doodgewone mens is die fouten kan maken. Ook in deze game wordt dit op een erg knappe manier duidelijk gemaakt, want hij doet dingen die wij zouden doen en maakt zich geregeld kwaad als er iets niet goed gaat. Je hebt dan ook nooit het idee dat hij stomme beslissingen maakt omdat de ontwikkelaar het zo wil. De sympathie met je personage wordt ook nog eens versterkt door kleine details, zoals bijvoorbeeld het Braziliaans (Portugees) dat gesproken wordt. Max is maar een 'simpele' Amerikaan die misschien twee woordjes Braziliaans spreekt ("álcool" is er waarschijnlijk één van) en hij verstaat dus niets van wat er in de sloppenwijken gezegd wordt. Net daarom worden de Portugese dialogen niet vertaald in de game zodat jij als speler je ook een beetje verloren voelt en vaak denkt: "qué?".

Voor dat denken is er vaak nogal weinig tijd, want tijdens de gevechten suizen de kogels je om de oren. Dit alles werkt naar behoren en zoals we gewoon zijn van Max kan hij erg cool richting vijanden vliegen in slowmotion. 9lives kon in het verleden al verschillende keren aan de slag gaan met Max en we hadden steeds schrik dat de adrenalinemeter iets te snel zou leeglopen tijdens "Bullet time" of "Shoot-dodge" Niets is minder waar en tijdens het doorlopen van het verhaal hadden we steeds genoeg adrenaline ter beschikking. Dat is maar goed ook, want je hebt het echt nodig: zonder slowmotion wordt het op sommige momenten echt uitdagend en de vijand kan goed mikken. Het enige nadeel van deze vijand is dat de zintuigen ook overuren draaien: ze zien je steeds komen, hoe stil je ook beweegt. Dit zorgt ervoor dat je nooit tactisch te werk kan gaan. Gelukkig verdwijnt deze ergernis snel wanneer je in slowmotion over een balustrade duikt, tien seconden later en twintig meter dieper landt en alle vijanden als poppen in elkaar zakken. De vijand op zich laat niet met zich sollen al kon de A.I. misschien wel iets beter zijn. Wanneer ze dekking zoeken, zullen ze steevast vanachter hetzelfde plaatsje weer opduiken, maar als jij op je laat wachten, komen ze je wel zoeken. Dit is op zich dan weer positief, want het zorgt ervoor dat je als speler snel keuzes moet maken.

Een ander klein minpuntje dat op drie cruciale momenten voorviel tijdens onze speelsessie, was dat Max zonder kogels kwam te zitten. Op zich lijkt dat geen probleem, maar het gebeurde net tijdens gevechten waar we tegenover een iets sterker personage kwamen te staan. We hadden ons er wel op voorbereid, want net voordat we de bewuste kamer binnen stapten, verzamelde Max netjes alle kogels van de gesneuvelde vijanden. Maar de game lijkt dat op één of andere reden niet te registreren. Na een kort tussenfilmpje begonnen we steeds weer met minder dan de helft van het aantal kogels waarmee Max de kamer binnen wandelde. Vreemd en ook best wel storend als je door dat gebrek aan kogels net iets te vaak sterft dan je lief hebt. Het is dan ook een goed plan om op elk moment van de game kogels op te rapen zodat je met een goed gevuld magazijn en meerdere wapens ergens binnengaat. 

Een handig hulpmiddel om het spel te overleven, zijn de pijnstillers waar Max zo afhankelijk van is. Als de held kogels incasseert, blijft hij gewond (net als in de vorige games) en zal je met de pillen weer extra leven krijgen. Deze pijnstillers zijn genoeg voorradig in het spel en je moet er niet al te vaak naar op zoek gaan. De game houdt er trouwens ook rekening mee dat het soms moeilijker wordt en dit merkten we vooral toen we voor de zoveelste keer het leven lieten op een bepaald punt in de game. Het spel beloont je na het herstarten met extra pijnstillers om er zo voor te zorgen dat je net iets beter voorbereid bent op wat er zal volgen. Dus het is in dat opzicht zelfs geen noodzaak om als een gek op zoek te gaan naar doosjes pijnstillers. Je houdt in plaats daarvan best je ogen open voor de onderdelen van gouden geweren (voor een extra Trophy of Achievement) en andere items in het spel die tips geven voor het verhaal. Deze liggen vaak best wel goed verstopt en dat zorgt ervoor dat er zelfs in deze lineaire game ruimte is voor ontdekking.

De singleplayer is gewoonweg van topkwaliteit en tijdens onze speelsessie deden we er ongeveer negen uur over om doorheen het verhaal te gaan. In die tijd gaven we onze ogen de kost en doorzochten we elke kamer, op zoek naar onderdelen van wapens en pijnstillers. Absoluut de moeite dus voor de mensen die graag het doen en laten van Max volgen en daarbij graag naar lange tussenfilmpjes kijken. De overgang tussen deze filmpjes en de gameplay is bovendien ook erg mooi gedaan waardoor het spelen van de game een meeslepende en aangename ervaring is. Alsof dat nog niet genoeg is, kan je elke level ook nog eens in Arcade modus ‘score attack' spelen, wat erg tof is om te zien hoe veel punten je bij elkaar kan rapen in een level. Het meeste plezier beleefden we echter aan ‘New York Minute' waarin je slechts een minuut de tijd krijgt en deze snel wegtikt. Per kill die je maakt, komen er weer een aantal seconden bij. De hoogste score kan je uiteraard online met je vrienden delen. Het allerlaatste aspect van deze game is de multiplayer en hoewel we deze graag al uitgebreid willen bespreken, is dat nog niet mogelijk omdat er op moment van schrijven nog geen enkele gamer online is (dit is te wijten aan het feit dat de game nog niet officieel te koop is en er enkel gamejournalisten sporadisch online gamen). Een uitgebreide bespreking van het meerspelerluik mogen jullie hoe dan ook hier nog snel verwachten.