Max Payne 3: De multiplayer nader bekeken

14 December 2011 18:00 -

Een multiplayer in de Max Payne-franchise? Een franchise die zo verhaalgedreven is waardoor een meerspelerluik eigenlijk overbodig is? Dit dacht ik ook en eigenlijk had ik al enorme twijfels bij het horen van de woorden "multiplayer" en "Max Payne 3" in dezelfde zin. Toen ik een tijdje geleden het spel voor het eerst mocht aanschouwen in Londen voor een hands off demo van de single player, werd er al gehint naar een mogelijk meerspelerluik en toen dacht ik al dat dit niet goed bij de franchise zou passen. Maar niets is minder waar en ik trok eergisteren voor 9lives naar Londen om er als eerste Belg aan de slag te gaan met het meerspelerluik van deze game. Zin in een bendeoorlog? Ik dacht het wel.

Vooraleer we de multiplayer van Max Payne 3 kunnen plaatsen, loont het om even te overlopen wat we al weten van onze held en waarom hij in maart van volgend jaar weer op ons televisiescherm te zien is. Deel drie gaat verder waar Max Payne 2 ons in 2003 achter liet en het spel brengt ons opnieuw naar New York. De game toont ons een zichtbaar ouder geworden Max die de Verenigde Staten verlaat om in Brazilië aan de slag te gaan als bewakingsagent. Daar aangekomen moet hij de rijke Branco familie beschermen en al snel merkt de man dat het niet zo'n gemakkelijke opgave is. Wanneer een lid van de familie ontvoerd wordt, komt Max middenin een grote ondergrondse oorlog terecht en moet de man zich op alle mogelijke manieren verdedigen. Gelukkig krijgt hij genoeg wapens ter beschikking.

 

De multiplayer die mooi naast dit verhaal op de disk komt te staan, is volgens de ontwikkelaar geen snelle toevoeging. Bij de beslissing om een meerspelerluik aan dit derde deel toe te voegen, is men niet over één nacht ijs gegaan en volgens de verantwoordelijke van Rockstar die me te woord stond, speelde Remedy al sinds de eerste twee delen met het idee. Toch had Remedy toen nooit de tijd noch de middelen om zo'n project te verwezenlijken en misschien liet de technologie het indertijd ook niet goed toe. Hoe dan ook, ze hebben dat nu ruimschoots goed gemaakt en in London kreeg ik een erg enthousiast promopraatje over wat deze multiplayer allemaal brengt. Fijn maar het enige wat ik wilde, is gamen en gelukkig kreeg ik twee uur de tijd om af te gaan in verschillende spelmodi. Uiteraard kon ik ook een paar kills scoren, of wat had u gedacht.

Hoe dan ook, het doel van de ontwikkelaar voor deze multiplayer is volledig gebruik maken van alle krachtige aspecten van de single player. Hiermee doelt het team dan vooral op het cinematische gevoel dat je krijgt tijdens het spelen en de ‘speciallekes' zoals de Bullet Time en Shootdodge. Daarnaast wil het team ook het algemene beeld dat de wereld van het begrip ‘multiplayer' heeft, in een beter daglicht stellen en verbreden. Dit doet het team door je het gevoel te geven dat de multiplayer een natuurlijke uitbreiding is op het universum van Max Payne. Je speelt dus in dezelfde omgevingen en met dezelfde personages die Max tegenkomt op zijn reis. Daarnaast zal ook de stem van Max regelmatig te horen zijn om het geheel verhalend te maken.

 

Maar wat wil dit nu allemaal concreet zeggen? Wel dat we mogen schieten als nooit tevoren. Ik mocht de multiplayer op Xbox 360 testen en hoewel de ontwikkelaar er meermaals op duidde dat dit een erg vroege build is en er nog veel placeholders in de spelwerelden zitten, zag het er allemaal al erg mooi uit. In totaal zullen er maximaal zestien spelers tegelijkertijd in dezelfde map kunnen rondlopen en als er niet genoeg spelers aanwezig zij, zal het spel de begaanbare oppervlakte automatisch kleiner maken. Zo is er constante actie gegarandeerd en volgens de ontwikkelaar werden enkel de beste maps uit de single player overgenomen. Deze werden uiteraard aangepast want in de single player krijgen we een eerder lineair beeld van de spelwereld voorgeschoteld. Daarom werden er hier en daar ladders en containers geplaatst zodat je als speler erop kan kruipen.

Kijk, ik kan vliegen!

Dit werd duidelijk toen ik aan de slag mocht gaan in een potje team Deathmatch in een oud busdepot. Tijdens mijn vorige hands-off sessie met het spel kreeg ik deze plaats ook al te zien maar toen moest Max er in de single player alleen doorheen gaan. Nu herken je daadwerkelijk dezelfde plaatsen in de multiplayer, en wil je gewoon op verkenning gaan. Zo heb je tevens het gevoel dat je in hetzelfde universum als Max rondloopt, en hem elk moment tegen kan komen. Je zult trouwens ook echt als Max kunnen spelen in de multiplayer, maar daar wil de ontwikkelaar nog niets over kwijt. Net zoals in andere multiplayergames verdien je als speler XP-punten als je andere spelers neerschiet en kan je zo levels stijgen. Dit levert je dan weer geld op waarmee je wapens, upgrades voor je wapens en andere speciale items kan kopen.

 

Eén van deze speciale items zijn de zogenaamde ‘Bursts', deze power-ups die je kan upgraden, komen in verschillende vormen zodat ze bij ieder type van gamer passen. Dankzij deze Bursts kan je jouw personage volledig naar persoonlijke stijl aanpassen en past het volledig bij je speelwijze. Wil je de andere gamers bedotten, dan kan je de Burst ‘paranoia' inschakelen. Deze zorgt er tijdelijk voor dat je plots niet meer het verschil ziet tussen vriend en vijand en iedereen gewoon op elkaar begint te knallen. Conspiracy (mijn favoriet) laat je dan weer toe om undercover te gaan en deze Burst zorgt ervoor dat het andere team je als een teamlid ziet. Oplettende gamers zullen echter wel in de rankings zien dat je ID bij het andere team staat. Deze power-ups zorgen wel niet voor een eindeloos voordeel op het slagveld want je kunt ze pas gebruiken wanneer je genoeg Adrenaline op het slagveld verzameld hebt.

Deze Adrenaline vul je automatisch bij wanneer je andere gamers afknalt en waardevolle items steelt van hun levenloze lichamen. Je adrenalinemeter zal je trouwens ook snel zien dalen als je Burst gebruikt en ik werd tijdens m'n speelsessie aangeraden om er spaarzaam mee om te gaan. De Burst ‘Conspiracy' gebruik je bijvoorbeeld het best wanneer je vlak bij het kamp van het vijandelijke team bent. Een andere feature die veel van je personage vergt, is de Bullet Time. Jawel, zelfs in de multiplayer zal je in slowmotion kunnen springen en schieten, zonder dat de gameplayervaring van de andere hierdoor benadeeld wordt. Veel ontwikkelaars zeiden in het verleden echter dat het onmogelijk was om slowmotion in het spel toe te voegen maar hier merk je dat, wanneer je Bullet Time activeert, er een soort van tijdsbubbel rondom je ontstaat.

 

Hierdoor zal enkel jij trager bewegen, en de persoon die zich in je onmiddellijke gezichtsveld bevindt. Voor de andere gamers is er niets aan de hand, al zien ze soms wel iemand op een bizar trage manier van een gebouw vliegen. Dit zorgt vaak voor komische situaties en zorgt er als buitenstaander voor dat je meer kogels kan afvuren op de vliegende persoon. Als je zelf in de tijdsbubbel zit en je wordt beschoten, dan kan je door snel op een toets te drukken ontsnappen. Wanneer je dat niet doet, dan zal diegene die Bullet Time geactiveerd heeft, veel krachtiger kunnen schieten en bezorgen zijn kogels meer damage. Steeds op je hoede zijn is dus de boodschap in deze multiplayer. Ikzelf was iets te vaak het slachtoffer van zo'n tijdsbubbel en was ook vaak te traag om te kunnen ontsnappen. Toch is het niet zo moeilijk want het enige wat je moet doen is wegduiken achter een obstakel.

Adrenalinerush van jewelste

Naast Bullet Time heb je ook nog shootdodge, deze feature zorgt er in de single player voor dat je op een stoere manier wegduikt en ondertussen kan blijven schieten. Dit werkt ook in de multiplayer en maakt het gewoonweg nog boeiender. Zelfs al ga je twintig keer dood in één wedstrijd, toch zal je er plezier aan beleven en met verstomming kijken naar de coole moves die je personage uit je mouw schudt. Ik had het eerder al over de verschillende upgrades die je kan krijgen, waaronder de Bursts. Deze zijn van groot belang voor de uitbouw van je personage daar je tactisch te werk zal moeten gaan. Elke uitbreiding voegt namelijk een bepaald gewicht aan je character toe. Een groot wapen weegt meer en een uitgebreide bepantsering zorgt ook voor extra kilo's die je moet meezeulen. Het aantal wapens dat je kan meedragen wordt trouwens (net als in de single player) beperkt tot drie stuks, kwestie van het geheel wat realistischer te houden. Dit zorgt er ook voor dat je goed gaat nadenken over hoe je loadout er juist uit ziet.

 

Op vlak van verschillende spelmodi worden we als gamer verwend met de klassieke spelmodi zoals Team Deathmatch, maar ook nieuwe. Enkele daarvan zullen ongetwijfeld rond Max Payne zelf draaien (maar daar is op het moment van schrijven nog niets over bekend) en andere tonen erg heftige bendeoorlogen in de sloppenwijken. De modus ‘Gang Wars' bijvoorbeeld is zowat het belangrijkste van de Max Payne multiplayer. Hierin worden belangrijke gebeurtenissen van de single player gebruikt als startpunt voor een heftig multiplayergevecht. Het is een ‘objective based' wedstrijd die je speelt en die zich in vijf fases afspeelt. Deze fases worden steeds aan elkaar gepraat door Max zelf en als speler weet je nooit wat je in de volgende ronde zal doen, omdat het op het moment zelf door de game gekozen wordt. Dit geheel afhankelijk van de tussenstand op dat moment. Als één team bijvoorbeeld in een ronde enorm veel territorium wist in te palmen door middel van checkpoints, zal dat team nadien het gewonnen gebied moeten beschermen tegen bommen die door de vijand geplaatst worden.

Al de features die ik hierboven heb omschreven komen op een erg mooie manier samen wanneer je aan het spelen bent. Ikzelf had echter wel wat moeite om de gameplay goed onder de knie te hebben want het verschilt heel wat van de standaard shooter. Zo moest ik m'n vingers soms in allerlei vreemde vormen banen en als je echt van alle features gebruik wil maken, kom je handen te kort. Het spel eist dat je elke knop op je controller gaat gebruiken, wat ervoor zorgt dat je aanvankelijk wel vaak de verkeerde knop zal induwen. Maar gelukkig ben je er na een uurtje of sneller al helemaal mee weg en zal je merken dat het multiplayerluik van deze shooter een adrenalinerush van jewelste is.

Ik ben toch verkocht en heb genoten van mijn speelsessie in Londen. Dit zou wel eens de eerste game kunnen zijn waarin de multiplayer ook daadwerkelijk een mooie toevoeging is op de single player en er perfect bij past, zonder toegevingen. Maar een finaal oordeel kunnen we er wel pas over vellen in maart van volgend jaar wanneer het spel in de winkels ligt.