Fable III review 1

Review | 08 November 2010 17:47 -

Een hype creëren hoort nu eenmaal bij de promotie van een game. Zo gaat iedereen erover praten en schep je een bepaalde sfeer rond je titel. Het wordt pas een probleem als blijkt dat je als ontwikkelaar alles te groots en te mooi voorstelde, waardoor iedereen bij de release enkel teleurgesteld kan zijn. Belofte maakt immers schuld en in dat bedje was de Fable-franchise altijd al ziek geweest. Verstand komt met de jaren, zegt men, en ik ben benieuwd of dit spreekwoord ook geldt in de contreien van Albion.

Fable III vindt een vijftigtal jaar na het tweede deel plaats. In die vijftig jaar voltrok zich de industrialisatie, met alle gevolgen van dien. Het bekende en rustige Bowerstone werd omgetoverd tot één groot industrieterrein. Je kruipt deze keer in de huid van de zoon van jouw held uit Fable II, die door zijn heroïsche daden destijds tot koning gekroond werd. Je start dit verhaal dus als een prins, maar snel wordt duidelijk dat niet alles rozengeur en maneschijn is in jouw prinsenbestaan. Logan, jouw broer en tevens de vorst van Albion, blijkt namelijk een tiran te zijn en onderwerpt het koninkrijk aan onmenselijke regels en wetten. Bovendien is de Industriële Revolutie volop in opmars, wat vaak gepaard gaat met slaven- en kinderarbeid. It’s time for a real revolution, Hero.

  Every generation needs a revolution

En gelukkig sta je er bij deze staatsgreep niet alleen voor. Al gauw trekt ook Walter Beck, raadsman van het hof, aan hetzelfde zeil en besluiten jullie het kasteel te ontvluchten. Bij die vlucht wordt snel duidelijk dat je niet alleen de rechtschapenheid van je vader geërfd hebt, maar tevens zijn magische gaven. Ook door jouw aderen stroomt het bloed van de Heroes van weleer, waardoor je gebruik kan maken van allerhande spreuken. Dat geeft je bovendien wat meer geloofwaardigheid en overtuigingskracht, want een staatsgreep pleeg je natuurlijk niet met zijn tweetjes. Het is dus aan jou om verschillende dorpjes te bezoeken en hen te overtuigen in jouw nobele bedoelingen. Het epische gevecht van je revolutie kan je bij manier van spreken nauwelijks een opstootje noemen, laat staan een veldslag.

  Belofte maakt schuld

En dan het zogenaamde tweede deel, dat zoveel potentieel had. Fable III werd door Peter Molyneux immers steeds voorgesteld als de titel die bestond uit twee delen. Eens je Logan van de troon gestoten hebt, is het immers aan jou om die troon te bestijgen en zo over Albion te regeren. Op een kleine zeven uur was ik doorheen het eerste deel, om dan na een uurtje alles al gezien te hebben van het tweede deel. Verder wordt het toch af en toe duidelijk dat Lionhead Studios de klus niet in twee jaar kon klaren. Nog steeds lijk je te glijden over de ondergrond en ook de bugs en glitches die de serie al langer dan vandaag teisteren, steken af en toe opnieuw de kop op. Bovendien kunnen we wel spreken van een vrij matige engine. Het ene moment aanschouw je een adembenemend tafereel, terwijl je tijdens het andere moment zou denken dat je Fable II aan het spelen bent.

Iets wat me regelmatig irriteerde, waren cutscènes die abrupt werden afgebroken of mensen die gewoon door elkaar aan het praten waren. Het is ook niet altijd duidelijk wat nu precies van de speler verwacht wordt, waardoor sommige acties onvoorziene en onlogische gevolgen hebben op de spelwereld. De enige optie is dan je console opnieuw opstarten en  hopen dat de autosave nog niet in werking is getreden. Tot nu toe een weinig positieve review en velen onder jullie zullen dan ook geneigd zijn om deze lap tekst weg te klikken en Fable III te bannen uit uw gamersgeheugen. Zou ik dan toch nog even je aandacht mogen? Fable III is eigenlijk echt wel de moeite.

  Een game om te ervaren

“Ik bekijk een game nog altijd als een game, iets om je te ontspannen en gedurende een paar uren plezier aan te beleven”, getuigde Praga onlangs nog in een filosofisch gesprek over gaming. Ik kan hem enkel gelijk geven en er bovendien nog aan toevoegen dat gamen voor mij gaat om het beleven van een ervaring. En het is juist de beleving een spelwereld te kunnen verkennen vanuit de ogen van een prins, die deze titel toch de moeite waard maakt. Welke game geeft je de mogelijkheid om beloftes te maken, om vervolgens zelf te kiezen of je deze nakomt of niet? Welke vorm van entertainment laat je kiezen tussen de dood van je partner of die van honderd onschuldige burgers? Inderdaad, Fable III is echt een bijzondere ervaring. Er zijn nochtans veel titels die proberen te teren op het maken van morele keuzes. Het zijn echter slechts de uitzonderingen die een gamer werkelijk in het hart weten te treffen. Die momenten zijn magisch en wil je blijven koesteren en zo’n momenten had ik meermaals bij het spelen van deze game.

De ontwikkelaar verdient ook alle lof voor de eenvoudige maar zeer geslaagde opzet. Waar het bij vorige episodes aanvoelde alsof ze het gewoon wat toegankelijker wilden maken, lijken de puzzelstukjes nu allemaal mooi te passen. Om te beginnen is er doorheen de hele game geen sprake meer van een statische menu's. Wanneer je op start drukt, ga je naadloos naar een ruimte die fungeert als portaal. Vanuit die ruimte kan je je wapens veranderen, andere kleren aantrekken, je statistieken bekijken en 'fast travelen' via een grote wereldkaart die op een tafel in het midden van de kamer staat. Daar vind je ook je persoonlijk butler Jasper, ingesproken door de hilarische John Cleese, die je altijd met raad en daad (en grappige opmerkingen) bijstaat. Op technisch vlak is het zeer knap dat je deze ruimte steeds kan bezoeken, zonder enige laadtijden. Het is ook een zeer aangename en meer efficiënte vorm om jouw wapens, kledij, spreuken en quests te beheren. Het is enkel wat jammer dat ook hier de ontwikkelaar niet alle beloftes wist na te komen en dat er geen sprake is van gepersonaliseerde wapens. Aanvankelijk was het plan om je wapens er anders te doen uitzien naargelang je gamerscore, maar uiteindelijk is van dat alles bitter weinig te merken.

Voor elk wat wils

In Fable III is er geen sprake meer van ervaringspunten, maar wel van zogenaamde guild seals. Die kan je gebruiken gebruiken om bijvoorbeeld kisten te openen op de Road to Rule. Die kisten geven jouw personage meer sociale vaardigheden, de mogelijkheid om huizen te kopen en een grotere spierkracht, waardoor je wapens nog harder aankomen bij de vijand. Die guild seals krijg je door elke actie in de game die je maar kunt bedenken, gaande van het verslaan van een vijand tot het spelen van een liedje op een banjo. Mensen die liever de nadruk leggen op het sociale aspect, kunen op die manier ook progressie maken. Toch zal je grootste bron van guild seals de verschillende quests zijn, waar er natuurlijk wat afgevochten wordt.

Het is trouwens zeker en vast de moeite om ook de side quests eens uit te proberen, want daar zitten enkele echte pareltjes bij, steeds overgoten met die heerlijke Britse humor die we zo gewend zijn van Peter Molyneux en co. Dan denk ik bijvoorbeeld aan ‘The Game’, dat één grote parodie is op traditionele rollenspellen en tabletopspellen. Ook 'Missing Play' is een side quest die je gespeeld moet hebben, waarin je allerlei toneelstukken moet naspelen, met een serieuze knipoog naar William Shakespeare. Je kan die kisten niet vrijspelen door enkel side quests te doen. The Road to Rule is immers opgedeeld in verschillende stukken, die langzaam opengaan naarmate je vooruitgang boekt in de hoofdplot.  Zoals je vermoedelijk wel al had kunnen raden, leidt deze Road to Rule naar het kasteel van je broer, zodat je eerst sterk genoeg moet zijn vooraleer je het kasteel kunt bestormen.