Dragon's Dogma

Review | 22 May 2012 9:29 -

De meeste gamers onder ons zijn ongetwijfeld bekend met Capcom: de Japanse ontwikkelaar die reeds verschillende populaire franchises uit de grond stampte, zoals Street Fighter, Resident Evil en Devil May Cry. Dankzij hun nieuwste Dragon's Dogma kunnen ze nu ook het RPG-genre aan hun repertoire toevoegen. Hoe hun eerste stappen in dat wereldje afgelopen zijn, lees je in deze review.

Op het eerste gezicht ziet Dragon's Dogma er uit als een doorsnee RPG. Het verhaal vindt plaats in Gransys, een fictioneel rijk met typerende middeleeuwse kenmerken. We maken kennis met ons personage in het vredige vissersdorpje Casadeis. De rust wordt echter verbroken wanneer het dorpje aangevallen wordt door een reusachtige draak die uit het niets lijkt te komen. Samen met enkele dappere buren neem je de wapens op in de hoop het monster te kunnen verdrijven. Zoals verwacht, loopt niet alles van een leien dakje en al gauw word je in in het nauw gedreven.

De draak lijkt echter even te twijfelen en brabbelt in een nauwelijks verstaanbare taal dat jij de uitverkorene bent, waarna het mythische wezen doodleuk je hart uit je borstkas rukt en oppeuzelt. Onze held overleeft dit echter op miraculeuze wijze en wordt door de dorpsouderen bestempeld als één van de 'Arisen': strijders die volgens eeuwenoude profetieën het land van het Kwaad zullen bevrijden.




Open wereld

Het verhaal in Dragon's Dogma neemt een lopende start, maar al gauw lijkt het alsof Capcom het plot volledig vergeten is. De gemiddelde speelduur van de game neemt tussen de 30 en 40 uur in beslag en tijdens het grootste deel is er van het verhaal eigenaardig genoeg vaak weinig te bespeuren. Wie een spannend plot verwacht zal dus bedrogen uitkomen.

Gelukkig heeft dit weinig invloed op het spelplezier. Dragon's Dogma biedt een grote open spelwereld aan waarin veel te beleven is. Naast de main quest, waarin je op zoek gaat naar de draak die je hart gestolen heeft, biedt de game vele zijmissies aan die kunnen helpen bij het ontwikkelen van je personage.




Let's party

Zoals in de meeste games uit het actie-RPG genre begin je in Dragon's Dogma met het crëeren van je personage. Je kan hierbij kiezen uit een drietal typische klassen: Fighter (zwaarden, bijlen,...), Strider (dolken, bogen, ...) of Mage (magie). Met het doden van vijanden en het oplossen van opdrachten verdien je ervaringspunten waarmee je je personage kan uitbouwen en extra vaardigheden kan vrijspelen. Tijdens het spelen vind je regelmatig betere uitrusting zoals wapens en bepantsering. Elk item kan tot drie keer toe opgewaardeerd worden. Later in het spel kan je je personage zelfs laten evolueren naar een hybride klasse waarin de sterktes van twee basisklassen worden gecombineerd. Maar over het algemeen wijkt Dragon's Dogma dus weinig af van het typische stramien van een actie-RPG.

Wat Dragon's Dogma echter onderscheidt van de meeste van zijn soortgenoten, is het unieke party-systeem van de game. Je kan namelijk maximaal drie (computergestuurde) teamgenoten of zogenaamde 'pawns' met je meenemen op avontuur, waarvan eentje je de volledige spelduur zal vergezellen. Deze 'vaste' metgezel kan je net zoals je eigen personage volledig naar wens uitbouwen. De andere twee evolueren echter niet mee en kunnen dus best regelmatig afgewisseld worden met sterkere vechtersbazen.



Dragon's Dogma is zeker geen eenvoudige game. De manier hoe je jouw party opbouwt, is van essentieel belang als je de vele gevechten wilt overleven. Een goede balans vinden tussen de vaardigheden van je groepsleden kan het verschil betekenen tussen winst of verlies. De artificiële intelligentie van je teamgenoten is best goed te noemen waardoor je gelukkig niet voortdurend als babysitter moet optreden. Je metgezellen nemen regelmatig initiatief tijdens gevechten en durven zelf bevelen te geven wanneer ze denken dat je het verkeerd aanpakt. En mocht het toch nodig zijn dan kan je via enkele simpele commando's je teamgenoten altijd bijsturen.

Er is echter één aspect dat het party-systeem soms frustrerend kan maken: het omslachtige inventarissysteem. Het ontbreken van een gedeelde inventaris zorgt er namelijk voor dat de buit verdelen onder je metgezellen niet echt soepel verloopt. Snel even een teamgenoot voorzien van betere uitrustig zit er dus niet in.




Intuïtieve gevechten

Het vechtsysteem in Dragon's Dogma voelt natuurlijk aan en zorgt voor een zeer leuke en verslavende spelervaring. De vaardigheden die je vrijspeelt kan je bijvoorbeeld aan de toetsen van jouw keuze koppelen zodat je de besturing van je personage volledig aan je eigen speelstijl kan aanpassen. Verder laat het intuïtieve combo-systeem toe om op eenvoudige wijze aanvallen aan elkaar te rijgen tot zeer krachtige combo's. Gevechten kunnen echter wel hee hectisch worden omdat er geen manier bestaat om je aanvallen op een specifieke vijand te richten.

Er zit trouwens heel wat afwisseling in de vele gevechten dankzij de grote variatie aan vijanden zoals bijvoorbeeld draken, griffioenen en goblins. Elke vijand heeft zijn eigen sterktes en zwaktes en je zal je tactieken dus vaak moeten afwisselen tijdens een gevecht. De ontmoetingen met vijanden zijn ook volledig willekeurig waardoor je nooit op voorhand weet welke monsters je pad zullen kruisen. Zo kan het  bijvoorbeeld voorvallen dat er tijdens een gevecht met enkele zwakkere vijanden plots een gigantische griffioen op het strijdtoneel neerstrijkt, waardoor het gevecht plots een heel andere wendig krijgt. Deze willekeurige ontmoetingen zorgen er voor dat de gameplay spannend en onvoorspelbaar blijft.

De gevechten met de meeste vijanden verlopen trouwens op de begane grond. Bij de grotere vijanden, zoals bijvoorbeeld de eerder vermelde griffioenen, krijgt het gevecht echter een volledig andere dimensie. Je kan deze monsters letterlijk beklimmen en proberen hun zwakke plekken te bereiken om zo de bovenhand te halen in het gevecht, wat vaak voor spectaculaire taferelen kan zorgen.


Doodse omgevingen

Op grafisch gebied breekt Dragon's Dogma niet meteen potten. Globaal ziet de game er best goed uit. Zo zien de omgevingen er vaak zeer indrukwekkend uit en de knappe vormgeving van de monsters is een ware lust voor het oog. De vele grafische glitches die regelmatig de kop opsteken zorgen echter voor een onafgewerkt gevoel. De personages die de spelwereld bevolken zien er eigenaardig uit door de lachwekkende gezichtsanimaties. Ook voelen de steden in de game doods aan aangezien je enkel op specifieke plaatsen NPC's tegenkomt. En dan zwijgen we nog van de personages of monsters die plots uit het niets lijken te verschijnen omdat de game hun texturen iets te traag inlaadt.

Ook op het vlak van geluid bezorgde Dragon's Dogma ons gemengde gevoelens. De typische Japanse rockmuziek waaruit de soundtrack is opgebouwd past enerzijds best goed bij de sfeer van de game, terwijl het stemmenwerk van de personages door de eigenaardige semi-middeleeuwse accenten irritant wordt naarmate het verhaal vordert.