Child of Eden review 1

Review | 24 June 2011 15:43 -

Er zijn nog ontwikkelaars die met originele games durven uitpakken. Tetsuya Mizuguchi is er zo eentje van. De man schonk ons in een ver verleden het unieke ‘Rez' en in een niet zo ver verleden het al even unieke ‘Lumines'. Beide games blonken uit in originaliteit en muzikaliteit. Iets wat je deze dagen niet vaak meer tegenkomt.

Wat ontwikkelaar Q Entertainment met deze game gedaan heeft, is op z'n minst ‘uniek en origineel' te noemen.  ‘Child of Eden' kan je qua gameplay omschrijven als een railshooter met een hoog rollercoastergehalte, waarin jij als speler niets anders hoeft te doen dan je te laten meeglijden door een apart universum. Ik zeg met opzet laten meeglijden want je wijkt niet af van het vooraf door de ontwikkelaars uitgetekende traject. Ondertussen moet je vijanden afknallen en proberen te overleven zodat je veilig van level naar level geraakt. Klinkt misschien saai of simplistisch maar dat is het niet. ‘Child of Eden' is eigenlijk een muzikale spelervaring die gebruik maakt van al je zintuigen en reflexen. Ik had vaak het gevoel dat ik als een heuse Jean Michel Jarre (de bekende electronica-muzikant) op een groot podium stond terwijl ik met de meest bizarre moves geluiden en muzikale klanken produceerde. ‘Child of Eden' is een fantastische muzikale ervaring, neem dat van mij aan. Eentje die zich bovendien afspeelt in een al even uniek muzikaal, kunstzinnig en apart universum. Ik weet niet hoe ik het moet omschrijven om eerlijk te zijn. Je moet het eigenlijk zelf gespeeld hebben om te snappen wat ik bedoel. De unieke sfeer van ‘Child of Eden', met jou aan het roer als controller via Kinect of Move kluistert je dan ook van de eerste tot de laatste minuut aan het scherm in deze  hyperactieve intergalactische reis.



Kind van Eden

Heeft een game als ‘Child of Eden' eigenlijk een verhaallijn en bovendien eentje die blijft boeien? Dit is een moeilijke. Ikzelf kick op boeiende single player games met een ijzersterke verhaallijn zoals bijvoorbeeld ‘The Witcher 2' of ja hoor, zelfs ‘Black Ops'. Het verhaal van ‘Child of Eden' is echter niet van de poes. Let op de verwijzingen naar de vorige games, zeker de fans. In ‘Child of Eden' keer je terug naar het Rez-universum, waar je als het ware alles op alles moet zetten om Project Lumi te redden. Dit project heeft tot doel de creatie van een menselijke persoonlijkheid binnen het grote archief Eden, dat alles in de verre toekomst met mekaar verbindt en waarin alle informatie van de wereld opgeslagen staat. Volgt u nog? Er is echter een serieus probleem in dit idyllische paradijs. Een levensgevaarlijk virus probeert namelijk de informatiewereld te infecteren en om zeep te helpen. Drie keer raden wie er nu als enige het eens zo welvarende paradijs, genaamd Eden van de ondergang kan redden. Dit mag dan wel klinken als een zoveelste verhaaltje uit het al even zoveelste doosje maar de manier waarop de ontwikkelaars het brengen en inkleden is op zijn minst indrukwekkend te noemen.



Kinectman

En de besturing? Wel het spel verschijnt op Xbox 360 Kinect en PS3 Move en ik speelde de Xbox 360-versie. Dus het kan zijn dat mijn spelervaring afwijkt van de PS3-gamers. Je krijgt een aantal levels, te weinig om eerlijk te zijn, die je moet zien door te komen zonder kleerscheuren. Je wapens zijn je handen, of is het omgekeerd, en zijn je wapens je handen. Feit is dat je, alnaargelang je links- of rechtshandig bent, met je linkerhand kan knallen met de Tracer, een futuristisch machinegeweer dat purperen lichtkogels, tracers dus, afvuurt. Je rechterhand gebruik je dan om de Lock On, je mag drie keer raden waar deze voor dient, te besturen. Je kan je vijanden dan uitkiezen en ze daarna naar de andere kant van het universum knallen. Het spreekt trouwens bijna voor zich dat je wanneer je tegen een overmacht komt te staan, de meest vreemde posities gaat innemen. Verwittig misschien je huisgenoten voor je aan de slag gaat met ‘Child of Eden' zodat ze je niet verdenken van het innemen van ‘vreemde' medicatie.



Even wennen

Het is trouwens altijd even wennen wanneer je aan de slag gaat met ‘Child of Eden' want neem van me aan dat de Kinectbesturing perfect werkt in deze game maar dat je toch anders zal moeten spelen dan in de doorsnee Kinectgame. Je moet de controls echt onder controle krijgen en dat kan voor sommigen wel eens een heikel punt zijn. Neem dus even je tijd en raak niet te snel gefrustreerd want eens je het door hebt, zit je klaar voor een hemelse rit door het universum. Jammer is wel dat je niet over voldoende save- of check points beschikt doorheen de levels en dat kan er soms al eens voor zorgen dat je de moeilijkere levels meer dan eens zal moeten overdoen.

Gelukkig bevatten de levels voldoende afwisseling, gaande van diepe oceanen tot mechanische werelden, en bieden ze je ook elke keer weer nieuwe obstakels en vijanden, waardoor je elke seconde op scherp moet staan om de uitdagingen fris en monter het hoofd te kunnen bieden. Noteer trouwens dat je op het einde van elk level een enorme, maar echt wel zintuigen prikkelende eindbaas, mag verwachten.



Extra's

Krijg je geen genoeg van ‘Child of Eden', dan kan je elk level nog eens opnieuw spelen om de vele extra's vrij te spelen. Zo verzamel je dan elementen voor de Garden of Lumi, artwork en andere goodies. Bovendien is het feit dat je (hyper)actief bezig bent in een bloedmooie, kleurrijke, levendige spelomgeving, die je ook nog eens verwent met futuristische muziek, op zich al de beleving van het herspelen waard.