Meer lol aan het eind der beschaving

05 April 2012 14:49 -

Borderlands, met zijn iets meer dan twee miljoen verkochte exemplaren, behoort tot het soort videogames die alleen al in puur commerciële zin - zij het heel niptjes - een vervolg verdienen. Maar de meesten die de game in huis haalden waren er zodanig aan verknocht dat Gearbox Software, de Amerikaanse studio achter de game, bijna moreel verplicht was om een tweede deel te brouwen. Borderlands zit, met zijn verrassende mix tussen rpg en shooteractie en zijn rauwe humor, dieper geworteld in de gamingcultuur dan de verkoopscijfers van de game doen vermoeden. Kortom: een sequel daarop, het was gewoon van moeten.

Van dat vervolg, dat eind juni in de winkels landt, kreeg ik een eerste portie binnen op een lentenamiddag in München, tijdens een evenementje dat door uitgever 2K Games de Münich Multiplayer Mayhem werd genoemd. En waar ondergetekende samen met een tros ander Europees videogamejournaille een tweetal uur van de game mocht voorspelen. Gearbox maakte speciaal voor ons een dwarsdoorsnede van zijn game, door een omgeving uit ongeveer twee derde van de verhaallijn te nemen, en iedereen de keuze te laten tussen twee hoofdpersonages die al een zeker level hadden bereikt: de Gunzerker, een vooral in zwaar schiettuig geïnteresseerde geweldenaar was al gepreleveld naar niveau 20, en de met psychische krachten toverende Siren had level 6.

Nieuw schorremorrie

Over wie heb ik het ineens, en waar blijven Mordecai, Roland en Lilith, de hoofdpersonages uit de eerste? Die laatsten zul je helaas moeten missen in Borderlands 2. Over het verhaal van de game bleef Gearbox nog merkelijk vaag, maar het speelt zich vijf jaar na de eerste Borderlands af, en de hoofdpersonages uit die eersteling duiken hier (zoals Mordecai in het korte schijfje Borderlands 2 dat ik mocht spelen) strikt als niet-speelbaar personage op. In plaats van de originele bezetting krijgen we vier gloednieuwe hoofdpersonages, waarvan de Gunzerker en de Siren de eerste twee zijn waarmee Gearbox ons aan de slag liet gaan.

Ondergetekende nam tijdens de level die we mochten uitspelen, de Wildlife Exploitation Preserve, de gedaante aan van een Gunzerker, en mocht dus meteen met vier zware wapens op pad: een zware mitraillette, een shotgun, een magnumblaffer en een machinepistool dat een soort giftige smurrie in het lijf van je tegenstanders blaast. Gedurende anderhalf uur mochten mijn medespeler en ikzelf ons door horden aanstormende creaturen en mechanische tegenstanders knallen, en die werden volledig ontworpen volgens de regels van de rpg: we kwamen roedels bijtgrage en van verraderlijke tentakels voorziene gedrochten tegen, met een hiërarchie die je alleen maar ziet in rpg's: van pups, volwassen exemplaren, alfamannetjes en - als een soort mini-minibazen - de ‘Badass'-variant. Verderop kregen we ook met mechanische vijanden te maken, die ons ook met projectielen begonnen te bestoken: we kregen doorsnee geweervuur in onze bak, maar ook wreed embêtante elektrisch geladen projectielen, die onze gezondheidsbalk halvelings opvraten.

Samen sterker

De ‘wij' en ‘ons' die ik in de afgelopen paragrafen hanteerde zitten daar niet zomaar: deze demo van Borderlands 2 liet ten voete uit zien dat deze game, net als zijn voorganger, vooral bedoeld is om in co-op te spelen. Net als de eerste Borderlands zul je deze opvolger ongetwijfeld ook gans alleen kunnen doorspelen, maar dat zet een forse domper op het spelplezier en zal je bij momenten zelfs redelijk zuur opbreken. Tijdens de korte demo waren er twee instanties waarbij je elkaar bijna nodig had om verder te geraken. De eerste was de taak om drie mechanische tegenstanders tegelijkertijd te verwonden (niét doden), zodat de ingenieurs de deuren van het fort zouden openen om ze te herstellen en je op die manier dus binnen kon geraken. Een tweede was tijdens een facultatieve kerkermissie, waarbij een aantal kristallen minibazen (ze deden een beetje denken aan de recente klassieker Lost Planet) eerst de poten onder het lijf uit moesten worden geschoten, om vervolgens te worden afgemaakt met een raak schot in het lijf.

Dwerg

Tijdens Gamescom zei lead writer Anthony Burch dat Gearbox nooit aan een vervolg zou hebben gedacht als ze de speler niet iets nieuws zouden kunnen brengen. Die claim vond ik, gebaseerd op wat ik zag tijdens deze demo, een tikkeltje overdreven: Borderlands 2 is gewoon meer van hetzelfde. Maar alles werd wel merkelijk verbeterd: het rpg-cijferwerk achter de actie leek me beter in balans dan bij de eerste, de graphic novel-achtige stijl (die er bij de eerste Borderlands pas tegen het einde van de productie werd opgeplakt) werd voorzien van een verbeterde celshading en een duidelijkere klare lijn rond de personages, en de humor blijft even ruw. Zoals de dwergversies van sommige gedrochten, die je soms met dubbel de verbetenheid van de volgroeide versies naar het leven staan. Tot de welgemikte headshot hen voorgoed het zwijgen oplegt.

Als Call of Duty altijd meer van hetzelfde mag zijn, mag Borderlands dat ook. De Münich Multiplayer Mayhem leverde ondergetekende alvast een deksels leuke en marginaal grappige namiddag op, waardoor de game dit najaar absoluut op mijn radar zal staan.