Beijing 2008 review 1

Review | 08 July 2008 14:16 -

In de aanloop naar de Olympische Spelen in Peking volgende maand, verscheen onlangs de officiële game van dit groots sportevent. Een uitgebreide testsessie resulteerde voor mij in 28 (tel ze maar na) gebroken vingerkootjes en een beschadigd tv-scherm door het aan hoge snelheid in contact komen met mijn controller. Anger management, anyone?

Goed begonnen...

Nochtans leek Beijing 2008 een veelbelovende titel te worden. Met zijn 38 disciplines, verdeeld over een elftal sporttakken, en de vertegenwoordiging van de 32 deelnemende landen is dit spel de meest complete olympische game tot nu toe. Door het feit dat de ontwikkelaar zich nu kon storten op de next generation in gaming, leek het even of we een totaal nieuwe aanpak van dit gametype zouden te zien krijgen. Weg met button mashing! Leve de intrede van nieuwe, innovatieve en doordachte besturingsconcepten!

Maar niet gewonnen!

Niet dus. Het overgrote deel van de disciplines vergt namelijk nog steeds het klassieke ‘zo snel mogelijk na elkaar twee bepaalde knoppen indrukken' of (nog moeilijker) het ‘heen en weer bewegen van de sticks om snelheid te maken. Dit is niet alleen het geval bij het hardlopen of zwemmen, dit is ook zo bij de sporten waarbij een snelle aanloop vereist is, zoals het verspringen en polsstokspringen. Het komt erop neer dat wanneer je deze vorm van besturing niet echt leuk vindt, de pret algauw voorbij is voor dit type events. Een moeilijkheidsgraad voor beginners zou heel wat frustratie kunnen bespaard hebben. Liefhebbers van dit soort besturing worden echter niet teleurgesteld.

Ik ging er dus vanuit dat het probleem volledig bij mezelf lag en probeerde dan maar de sporten die wat meer behendigheid vereisen. Schoonspringen van de driemeterplank leek me wel wat. Na het indrukken van de juiste knop met de meter op volle snelheid (iets te makkelijk) neemt mijn duikster een aanloop en zet ze de sprong in. Op het scherm verschijnt vervolgens een groene zone die aan een wisselend tempo rond een cirkel draait. De bedoeling is dus dat je tijdens de sprong met de analoge stick de draaiende beweging volgt. Dit lukte vrij makkelijk en eindelijk kreeg ik een bevredigend gevoel: ik was geen totale loser! Zodoende keek ik vol verwachting uit naar een replay van jewelste, de Olympische Spelen waardig. Blijkt dat er slechts bij een bepaald aantal sporten een replay te zien is. Dit viel een beetje tegen, want het turen naar de groene zone leidde mijn aandacht compleet af van de effectieve sprong, en er was geen mogelijkheid om mijn prachtprestatie opnieuw te bewonderen. Bij hoogspringen krijg je dan weer wel een replay.

Verder heb ik gemerkt dat in veel gevallen een wanprestatie op het gebied van besturing geen enkel effect heeft op de animatie tijdens het uitvoeren van je discipline, maar enkel op de score ervan. Mijn duik zag er bijvoorbeeld steeds even perfect uit, of ik nu perfect de stip volgde, of totaal de verkeerde richting uit ging.

Spijtig genoeg zijn bovenvermelde en andere gameplay-irritaties in heel wat disciplines aanwezig. De weinige disciplines die mij enigszins konden bekoren - zoals het pistoolschieten, boogschieten en de turndisciplines - konden niet genoeg boeien wegens gebrek aan diepgang en/of uitdaging.

  Realisme

Ondanks het feit dat Beijing 2008 een "officiële" game is (bestaan er ook officieuze?), moet je het stellen zonder al te officieel realisme. Zo worden je tegenstanders op de ranglijst in singleplayer steevast voorgesteld door middel van ouderwetse benamingen zoals "CPU USA" of "CPU DEN". Natuurlijk waren nog geen officiële deelnemersnamen bekend tijdens de ontwikkeling van deze game, maar de makers konden toch wat creatiever hebben omgesprongen met dit probleem, bijvoorbeeld met fictieve namen. Hoewel dit evenmin realistisch is, lijkt het mij toch beter dan de "CPU"-aanpak.

De graphics van Beijing 2008 vallen al bij al nog mee. De models zijn redelijk geslaagd, de animaties vloeiend en voor de rest zijn de graphics min of meer wat je mag verwachten van een next-gen sportsgame. Niet meer maar ook niet minder. Een nadeel is echter dat er heel weinig animo bij het publiek te vinden is. Wie goed oplet, ziet dat de makers nogal royaal met de ‘copy & paste'-functie zijn omgesprongen: in eenzelfde beeld zie je wel twintig keer dezelfde persoon, en deze twintig ‘mensen' hebben dan ook nog eens allemaal dezelfde animatie meegekregen, die telkens tegelijkertijd wordt afgespeeld.

Het geluid blijft meestal beperkt tot wat gejuich van het publiek in functie van je prestatie, en het niveau en de uitspraak van de commentaarstem is nogal typisch Japans. Je zult bijvoorbeeld nogal veel de uitroep "Personal best!" te horen krijgen.

Spelmodi

Beijing 2008 biedt een drietal spelmodi: Training, Competition en Olympics. In de competitie zijn er reeds medailles te winnen, maar dit is eigenlijk slechts een doorslagje van de Training-mode. In de Olympics-mode dient je je team eerst te trainen in verschillende categorieën alvorens het zich kan kwalificeren voor de uiteindelijke Spelen. Dit brengt dus wat meer uitdaging met zich mee.

De online en offline multiplayer zijn waarschijnlijk de leukste manieren om Beijing 2008 te spelen. Een potje sporten tegen gelijkwaardige tegenstanders kan wel tot grappige taferelen leiden. En je bent er snel bij als er iemand een vinger verstuikt of een elleboogpees verrekt.