EA Spring Showcase: Alice: Madness Returns

Special | 08-04-2011 -

Tien jaar geleden werd de kleurrijke wereld van Disney's Alice in Wonderland in een klap omgevormd tot een duistere en verwrongen wereld. American McGee, de prettig gestoorde goeroe van Spicy Horse, baseerde zich op het originele verhaal van Lewis Carroll, maar dan wel met een heel eigen twist. Ik mocht op de lente-showcase van Electronic Arts in Londen deze week aan de slag met een heleboel titels. Laat ons beginnen met de 'nieuwe' Alice.

Vergeet de uitnodigende omgevingen en de netjes uitgedoste personages. Vergis je niet, het witte konijn zat er ook in, maar dan met mechanische poten en een demonische blik in zijn ogen. De Mad Hatter werd omgetoverd tot een waanzinnige gek die heel Wonderland in zijn macht probeerde te krijgen met de hulp van de Cheshire Cat, die door McGee voorzien werd van een grijns waar zelfs het paardengebit van Julia Roberts niet tegenop kan. Alice, wiens ouders omkwamen in een gruwelijke huisbrand, moest het met een gigantisch keukenmes, de Vorpal Blade, opnemen tegen agressieve ruitenazen, de walgelijke heen en weer botsende Tweedle Dee en Tweedle Dum, een gigantische Mad Hatter, en de volledig gestoorde Queen of Hearts. De platformer toverde het misvormde Wonderland op het scherm dankzij de onverwoestbare id Tech 3 grafische motor en wist iedereen te verbazen met zijn verrassende puzzels en uitermate unieke setting.



Het konijnenhol

De nieuwe Walt Disney worden, dat was ooit de grote droom van American McGee. Met Alice bewees hij dat hij zich wel wist te amuseren met Walts nalatenschap en lange tijd waren er ook geruchten van een American McGee's Wizard of Oz, maar dat project lijkt helaas verdwenen te zijn in een donker konijnenhol. McGee verhuisde naar China, focuste zich via diverse studios vooral op downloadtitels en online games, en liet af en toe van zich horen met middelmatige games als Scrapland. Met Madness Returns, dat uitgegeven wordt door een van de grootste uitgevers ter wereld, lijkt American er terug helemaal te staan. Het eigenzinnige universum van McGee's Wonderland is een onuitputtelijke bron van inspiratie. Dat het wel degelijk om een rechtstreeks vervolg gaat en niet de zoveelste reboot, wordt al snel duidelijk gemaakt in het verhaal.

Alice zit al tien jaar opgesloten in een donker gesticht. Ze kampt nog steeds met de gruwelijke gedachte van de huisbrand waarin haar familie levend verkoold werd. Ze snapt niet waarom zij als enige levend uit de vlammen is geraakt en ook de oorzaak van de huisbrand is verre van duidelijk voor onze zwartharige Alice. Gelukkig komt ze na jaren in isolatie terecht bij een psycholoog. Alice kampt nog altijd met het trauma, maar dankzij de hulp van haar zielenknijper lijken er kleine stukjes uit haar verleden terug te komen. Natuurlijk moet Alice diep in haar onderbewustzijn graven naar deze kleine flarden informatie en dat betekent dat ze terug moet afdalen in Wonderland.



Levende nachtmerries

In 2000 werd Wonderland op een uiterst efficiënte manier in beeld gebracht dankzij de welbekende id Tech 3-engine. Elf jaar later worden de talrijke polygonen van Madness Returns ingekleurd met een volledig nieuwe en eigen motor. Ook Alice is elf jaar ouder geworden en ze heeft dan misschien wel langere benen gekregen, de bloedlustige blik in haar ogen brandt even vurig als toen. De nieuwe motor onder de kap is uitermate geschikt om het verstoorde Wonderland weer te geven, want verwacht je ook deze keer niet aan schattige konijntjes en lieflijk zoemende bijtjes. Hoewel, die zal je op je avontuur mogelijk wel tegenkomen, maar dan gewapend met messen en vuurballen.

We moeten eerlijk zijn, Madness Returns is niet de knapste game die we de laatste tijd te zien kregen. Textures leken tijdens mijn korte hands-on demo niet altijd even scherp en de animaties van de vijanden waren wat aan de houterige kant, maar Alice: Madness Returns moet het vooral hebben van zijn griezelige sfeer. Ik kan jullie verzekeren dat ik net dezelfde grijns op mijn gezicht kreeg bij het zien van de omgevingen als toen ik elf jaar geleden de eerste Alice in mijn pc propte.

Al vanaf het prille begin creëert American met zijn Wonderland een heel eigenaardig gevoel in je onderbuik, eentje die een beetje te vergelijken valt met  het gevoel dat je ervaart wanneer je wakker schiet uit een beklemmende nachtmerrie. Want daar zit net de twist van deze Alice, haar Wonderland wordt aan stukken gereten door traumatische nachtmerries. Door op zoek te gaan naar de oorzaak van de gruwelijke transformatie, ontdekt Alice stukje bij beetje meer over haar verleden, en natuurlijk over de dood van haar ouders.



Pure platformer

Tijdens onze vijftien minuten durende hands-on-sessie moesten we Alice veilig via een serie ventielen langs gevaarlijke draaiende tandwielen leiden. Hoe dat precies in het verhaal past, werd ons niet verteld, maar dit was zonder enige twijfel de wereld van de Mad Hatter. Zijn vervormde beeltenis dook net iets te vaak op als standbeeld of idoliserend wandtapijt. Ook de vijanden hadden een overduidelijke link met onze gekke hoedenmaker.

Vervormde mannetjes met theekopjes als helm en onderzetters als schild probeerden ons verwoed aan hun botermes te rijgen. Net als in het origineel worden deze korte vechtsequenties afgewisseld met pure platformelementen waar het vooral op je timing en coördinatie aankomt om ze tot een goed einde te brengen. Gameplaygewijs leek er nauwelijks iets veranderd te zijn. Fans van die eerste Alice-game zullen zich misschien meteen thuis voelen, maar gamers die opgroeiden met Ratchet and Clank zullen ongetwijfeld net dat ietsje meer verwachten van een platformer.



Pepermuilen

Onze schattige Alice, als gothic-meisjes met bebloede jurkjes je ding zijn natuurlijk, beschikt ook nu weer over een uitgebreid arsenaal aan van de pot gerukte wapens. De Vorpal Blade blijft je basiswapen, maar ook een houten paardenkop op een stok en ontploffende konijntjes behoren tot de mogelijkheden om je vijanden op een creatieve manier van kant te maken. Op je omgeving inhakken met een mes of een beestenkop is altijd plezierig, maar ook liefhebbers van het zwaardere werk blijven niet in de kou staan. Met een nogal groot uitgevallen pepermolen trakteer je jouw tegenstanders op een hagel hoektanden en een glimmende theepot pompt ze als toetje vol met explosieve thee. Gestoord? Ongetwijfeld, maar wel fijn om te zien dat ook de wapens perfect passen in Wonderland. Geef nu zelf toe, het zou ronduit belachelijk zijn een van die theepotrotzakjes te doorzeven met een AK-47.

Kleinigheden

Alice Madness Returns borrelt op zijn eigen degoutante manier over van de details. Verroeste theepotten staan her en der verspreid over een tegelvloer die er uitziet als een tafelkleed. Muren staan schots en scheef en brokkelen op willekeurige plekken af om je een blik te gunnen in een oneindig gele diepte waarvan het kleurenpalet zelfs een LSD-verslaafde zou verbazen. Maar dat had je - ik zeg het nog eens - in de eerste game ook al.

Gelukkig beseft McGee dat een nieuwe likje verf en een nog gekker verhaal niet per se resulteren in een fantastische game. Een aantal nieuwe toevoegingen maken Alice iets beweeglijker en net dat tikkeltje dodelijker. Je kan bijvoorbeeld op het hoogtepunt van je sprong nog een extra hopje maken en als je dan de knop ingedrukt houdt, zal je als een gracieuze nimf in een wolk blauwe vlinders naar beneden zweven. Een nimf die je zonder een traan te verpinken een mes tussen je ribben plant, dat wel. Het dodge-systeem in de originele Alice hield tevens niet meer in dan als een gek rondjes te rennen en af en toe uit de weg te springen. Madness Returns maakt ook hier gebruik van blauwe vlinders om een krachtige dodge move te introduceren. Met een druk op de knop ontwijk je zonder al te veel moeite de scherpe lepels en botte messen van het ongedierte in Wonderland.

Iedereen herinnert zich nog het magische toverdrankje dat er in slechts een paar tellen voor zorgde dat Alice niet veel groter was dan een volwassen erwt. In Madness Returns kan je je wanneer je ook maar wilt krimpen en dankzij deze nieuwe ability kan Alice soms venijnig uit de hoek komen tijdens gevechten. Verklein onze gothische vriendin op het juiste moment, duik onder het mes van je tegenstander, en sla hem dan keihard op zijn muil met je paardenkop.

Alice blijft natuurlijk wel een platformer, dus je kan je verkleintrucje ook toepassen op de omgeving. Je ontdekt tekeningen op muren en zelfs anders onzichtbare gangen of platformen. Gemakkelijk zou je denken, maar je kan deze platformen bijna nooit bereiken als kleine Alice. Je zal dus moeten onthouden waar deze onzichtbare paden zich bevinden, uiteraard meestal ergens boven een diepe ravijn, om er dan blindelings naartoe te springen. Een goed geheugen en gevoel voor timing zijn essentieel voor deze verborgen gebieden, zeker als je weet dat de meeste onzichtbare platformen ook bewegen. 

Wereld van verschil

Eerlijk is eerlijk: de beschikbare hands-on demo was niet al te gevarieerd. Zowel qua gameplay als omgeving had ik wel wat meer willen zien, maar dit was dus de realm van de Mad Hatter en gelukkig is dat lang niet de enige. De ongelofelijk straffe trailers die al een tijdje circuleren op het internet tonen immers feeërieke bossen en watervallen, maar dat kregen we jammer genoeg niet te zien. De ontwikkelaar verzekerde me dat elke wereld unieke gameplay en monsters voor de schattige maar geïrriteerde voetjes van onze Alice zouden gooien. De gevechten op zich zijn ook niets vernieuwend; in feite zijn ze net hetzelfde als elf jaar geleden, maar voor een prettig gestoorde platformer kunnen we dat misschien nog wel door de vingers zien. 

Conclusie