Afro Samurai review 1

Review | 25 March 2009 10:01 -

De mensen die vinden dat Resident Evil 5 moet verbannen worden wegens de voornamelijk zwarte vijanden gaan een vette kluif hebben aan Afro Samurai. Een zwarte die Japanners in de pan hakt, het is moeilijk voor een spel om etnisch nog meer geladen te zijn. Tenzij er nog ergens indianen afgeslacht moeten worden natuurlijk. Kortzichtige moraalridders raad ik alvast aan om deze tekst niet verder te lezen, mensen die gewoon van een goede actiegame willen genieten moeten dat wel doen.

Als je de titel leest die op het doosje van dit spel prijkt, kan je niet anders doen dan je wenkbrauwen fronsen. “Afro” en “Samurai” zijn twee woorden die je zelden in éénzelfde zin tegenkomt (en zeker niet vlak na elkaar). Dat Afro Samurai geen alledaagse game is, wordt nogmaals bevestigd tijdens het bij momenten zeer vreemde introfilmpje. Zou dit spel een teken kunnen zijn dat de ontwikkelaars het eindelijk terug aandurven om gewaagde ideeën uit te werken? Jammer genoeg niet want Namco heeft het spel gebaseerd op de gelijknamige anime reeks.

Centraal in het verhaal staat een zwarte samuraistrijder die, alsof zijn huidskleur nog niet opvallend genoeg is in Japan, een kapsel heeft waarin zelfs een gemiddeld reigersgezin zich kan nestelen. Als kind heeft Afro (want zo heet het hoofdpersonage) gezien hoe zijn vader onthoofd werd en hij is natuurlijk uit op wraak. Voor een samurai betekent dit de moordenaar zelf een kopje kleiner maken en iedereen die in de weg komt een mes tussen de ribben planten. Of dat is toch hoe Afro Samurai het concept “wraak” bekijkt. Het zal je dan ook niets verbazen dat het spel een actiespel pur sang is. Een zeer bloederig actiespel nog wel. Laat je dus zeker niet misleiden door de cel-shaded graphics want er prijkt niet voor niets een 18+ label op het spel.

  Body Part Poker

Het eerste argument dat het 18+ label rechtvaardigt, is de algemene stijl van het spel. Afro Samurai laat namelijk toe je vijanden op zeer specifieke plaatsen te verwonden en het spel moedigt dit ook aan. Je kan specifiek een arm of been van de vijand raken en dat lichaamsdeel zal er dan ook werkelijk af vliegen. Afro Samurai heeft er zelfs achievements voor en sommigen ervan gaan echt wel ver. Een goed voorbeeld hiervan is de “This Little Piggy” achievement die je krijgt als je met één slag zowel vingers als tenen van een vijand eraf kan snijden. Dat om maar even een idee te geven van hoe gedetailleerd het spel is. Om de goor-factor nog wat de hoogte in te drijven, krijg je ook regelmatig de kans om mee te doen aan een spelletje “Body Part Poker”. De kaarten die je krijgt, hangen af van de lichaamsdelen die je bij de tegenstanders afhakt en door een goede combinatie te maken kan je XP of leven terugwinnen.

Afro Samurai moedigt je dus aan om brutaal te werk te gaan maar gelukkig zorgen de cel-shaded graphics ervoor dat het spel niet te “zwaar” wordt. De hand van een stripfiguur eraf hakken is veel makkelijker te relativeren dan een levensecht personage in stukken snijden. Ook de dialogen maken het spel licht verteerbaar. Eigenlijk moet je meer van monologen spreken want 80% van de tijd is “Ninja Ninja” aan het woord. Deze gezel van Afro zorgt voor de vrolijke noot in het spel door regelmatig grappige oneliners af te vuren. Eén van mijn favorieten was de volgende zin die je te horen krijgt als je in een achtervolging op een meisje de weg kwijt geraakt: “You chased justice for so long, you forgot how to chase pussy”. De stem van Ninja Ninja is ingesproken door Samuel L. Jackson en dat willen ze bij Namco maar al te graag in de verf zetten. Een goedkope marketing truc maar het moet gezegd worden dat op de dialogen weinig valt aan te merken. Samuel L. Jackson weet met zijn vinnige opmerkingen altijd leven in de brouwerij te brengen.

Afro Samurai geeft je echter wel een dubbel gevoel: hoewel het spel meestal erg luchtig is, zitten er ook filmpjes in die ineens erg serieus worden. Zeker de flashbacks van Afro’s verleden zijn erg donker en grimmig en dat zorgt toch voor een stijlbreuk in het spel. Ook de muziek heeft daar last van; het ene moment krijg je instrumentale muziek met een Japans tintje en iets later kom er een rapsong op de proppen. Beide soundtracks zijn goed en passen bij het concept van het spel maar door het mixen van de stijlen krijg je soms een dubbel gevoel. Een beetje meer consequentie had zeker geen kwaad gekund. Toch kan je Namco best moedig noemen. Ze doen namelijk iets wat je weinig tegenkomt in stripreeksen: buiten de lijntjes kleuren (er zijn al striptekenaars voor minder ontslagen). Neem nu het compleet weglaten van een HUD. Allerminst een evidente keuze maar het zorgt wel dat je des te meer in het spel wordt meegezogen. Om toch te achterhalen hoeveel energie Afro nog over heeft, moet je gewoon naar zijn lichaam kijken. Als dat rood begint te kleuren, wordt het tijd om je uit de voeten te maken.

  Even focussen

Door de erg aparte stijl van Afro Samurai zou je haast vergeten dat het spel ook nog echte gameplay te bieden heeft. Deze bestaat meestal uit het dissecteren van allerhande vijanden. Met behulp van de vier gekleurde toetsen kan je verschillende combo’s uit je controller schudden. Het spel wordt pas echt plezant als je in Focus mode gaat. Door de linkertrigger in te duwen wordt het spel vertraagd en krijg je de kans om “Perfect Slices” uit te voeren. Tijdens het opladen van de slag, krijg je een dunne witte lijn te zien op je vijanden die exact weergeeft waar je zwaard terecht zal komen. Je kan bijna tot op de centimeter nauwkeurig bepalen waar je het been of de arm van je vijand gaat afhakken. Dat geeft een enorm gevoel van controle tijdens het spelen, zeker omdat het erg makkelijk is om je gedachten in de praktijk om te zetten.

Naarmate je meer en meer succesvolle combo’s doet, krijg je regelmatig een “Level up” bericht op het scherm. Wat die precies doen (buiten het unlocken van nieuwe moves), staat echter nergens vermeld. Als je na iedere “Level up” niet de hele lijst met combo’s opnieuw bekijkt, merk je zelfs niet eens welke nieuwe dingen je geleerd hebt (of dat je bijvoorbeeld meer leven het gekregen). Het compleet ontbreken van een HUD is hier natuurlijk wel een klein nadeel.

Voorbij voor je het weet

Regelmatig wordt de actie van Afro Samurai verbroken voor een klein stukje platform gameplay. Zoals het een echte actieheld betaamt, kan Afro allerhande obstakels beklimmen, zich aan randen optrekken en tegen muren oplopen. De camera wilt soms een beetje in de weg hangen tijdens deze waaghalzerijen maar omdat de actie- en platform gedeeltes meestal strikt gescheiden zijn, is dit nooit een probleem. Als je een moeilijke sprong moet wagen, kan je de camera altijd zelf verplaatsen zoals je die graag hebt. Tijdens de gevechten heb je hier echter niet altijd de tijd voor en dan moet je soms blind inhakken op de vijanden. Sinds de uitvinding van de derde dimensie in videogames is de camera echter een probleem geweest en om eerlijk te zijn, valt het leed bij Afro Samurai nog heel goed mee.

Jammer genoeg weet ook Namco geen spel te maken dat qua speelduur de twee cijfers haalt. Met slechts negen levels van elk ongeveer een uur ben je na een paar avonden wel door het verhaal van Afro Samurai heen en dan is er eigenlijk niets meer om terug te keren. Je kan wel wat items verzamelen of gewoon alles nog eens uitspelen vanwege de coole actie maar dat is eigenlijk niet de bedoeling. Ook een multiplayermode is nergens te bespeuren. Misschien hebben de ontwikkelaars het wel bewust gedaan. Door het korte verhaal krijg je geen kans om te beseffen dat sommige delen van de gameplay toch wat diepgang missen. Zo is er het zeer vreemde “Level Up” systeem en na een tijdje kan de gameplay wat monotoon worden. Het aanbod aan vijanden is namelijk niet zo groot en je bent gedurende het hele spel gebonden aan één wapen. Dit zijn echter minpuntjes die je het spel makkelijk kan vergeven als je naar de kwaliteit kijkt.