Onvergetelijke momenten van Rastomov

Special | 27-05-2012 -

Gamen is een passie en bij een passie horen onvergetelijke momenten. Daarom gingen enkele redacteurs terug in de tijd om na te gaan welke spellen een indruk op hen hebben nagelaten. Elke zondag zal je de top 3 van een redactielid te lezen krijgen, met redenen waarom er voor die ene pareltjes gekozen werd. Deze week komt Rastomov aan de beurt, die onder andere Shoot the Apple, Zelda: Ocarina of Time en World of Warcraft voor eeuwig in het hart gegrift heeft staan.

3. Shoot the Apple

Als voltijds pendelaar spendeer ik heel wat tijd op trein en bus. Toegegeven, 's ochtends slaap je dan gewoon, maar als je 's avonds eindelijk de deur van je bureau achter je dichtgetrokken hebt, wil ik zo snel mogelijk gamen. Shoot the Apple is eigenlijk de perfecte manier om te ontspannen. Met behulp van een kanon schiet je buitenaardse wezentjes richting de appel, om zo het level uit te spelen.

Op het eerste zicht lijkt dat helemaal niet moeilijk, zeker niet als je de eerste paar levels van de eerste keer kan afronden. Het wordt echter steeds moeilijker en er zijn maar liefst 150 verschillende levels, in verschillende omgevingen én met steeds moeilijkere tactieken. Want dat is het net, met een beetje denkwerk moet je alle puzzels zien op te lossen. Als je een level hebt uitgespeeld, krijg je daar één tot drie muntjes voor. Je mag niet te snel tevreden zijn, want na dertig levels moet je opnieuw genoeg muntjes verzameld hebben om er nieuwe te kopen. Niet alleen een heel tof spel, maar vooral heel verslavend! Vandaar dat dit zeker en vast de derde plaats verdient in de lijst van spelletjes die mij onvergetelijke momenten bezorgd hebben.

2. Zelda: Ocarina of Time (N64)

Laten we even terug in de tijd gaan. Zowat elke gamer is ooit, in zijn jongen jaren, wel eens in contact gekomen met een Zelda-spel. Eigenlijk moeten we het een Link-spel noemen, want nu denkt 50% van de 'kenners' nog steeds dat de protagonist van het verhaal Zelda heet. Dat even terzijde gelaten, moet ik toegeven dat ik heel veel uren aan mijn tv-scherm geplakt heb tijdens het spelen van Zelda: Ocarina of Time. Toen het spel uitkwam was ik amper negen jaar oud. Het heeft dan ook enkele jaren geduurd vooraleer ik het uitgespeeld heb. Eigenlijk was het zelfs mijn spel niet, maar dat van mijn toenmalige beste kameraad. Hij had het voor z'n verjaardag gekregen, maar snapte niet wat er van hem verwacht werd. Toen ik voor de tiende keer vroeg waarom we het eens niet samen probeerden, gaf hij eindelijk toe.

In het begin van het spel moet je een zwaard en een schild zien te bemachtigen, om zo toegang te krijgen tot de eerste kerker. Door samen, om de beurt, rond te lopen in Kokiri Forest, veel te praten met alle inwoners en een tikkeltje geluk, wisten we de wapens te bemachtigen en konden we aan het echte spel beginnen. Ik zal nooit vergeten hoe intens onze vriendschap werd tijdens het spelen van dit spel. "Pas op, achter je", werd er wel eens geroepen. We waren kritisch voor elkaar en ik heb veel geluk gehad dat de controllers in die tijd nog niet draadloos waren ... Ik wou altijd zo snel mogelijk vooruitgang maken, hij was meer de verkenner, die elk hoekje gezien wou hebben. We vorderden aan een mooi tempo, binnen de kortste keren (enkele maanden) konden we het opnemen tegen de antagonist, Ganondorf. 

Ik veronderstel dat de meerderheid van de spelers dit spel alleen speelden, zelfs dan zou het voor mij nummer twee zijn, maar voor mij zijn de onvergetelijke momenten, die ik aan dit spel te danken heb, echt goud waard.

1. World of Warcraft

Soms kan een verjaardagscadeau je leven een nieuwe wending geven. Aangezien ik in februari verjaar en één van mijn vrienden twee keer WoW gekocht had, gaf hij mij zijn overbodige exemplaar cadeau. Ik installeerde het spel op 11 februari 2005 en heb het nog steeds niet los kunnen (maar ook niet willen) laten. Ik denk niet dat ik het spel zal moeten introduceren, daar het nog steeds een geweldig groot aantal spelers heeft en bij iedereen wel een belletje zal doen rinkelen.

De hoogtepunten in de eerste dagen in Azeroth (de ingame wereld) zullen waarschijnlijk nooit geëvenaard worden, maar toch blijft het spel me nog steeds boeien. Er is wel veel veranderd, maar ik vind niet dat je jezelf mag laten leiden door nostalgische gevoelens. Ik herinner me, op de eerste avond, dat ik zeker twee uur op het scherm heb zitten staren waarin je jouw klasse en ras kiest. Ik moest Alliance (de goede kant) nemen, anders kon ik niet met mijn vrienden samenspelen. Uiteindelijk werd het een Night Elf Warrior, omdat hij de grootste was én de sterkste leek! Die avond speelde ik zo'n vijf uur. Toch was ik slechts level vier. Het was mijn eerste MMORPG-ervaring, wat natuurlijk veel verklaart, maar ik vond het helemaal niet erg omdat het allemaal nieuw en uitdagend was.

Het spel evolueerde snel en enkele maanden later belandde ik in een raiding guild. We streden met een aantal anderen om de Server First Nefarian-kill, wat ons jammer genoeg niet lukte. Toen is er echter een vriendschap gesmeed (zes à zeven jaar geleden), die nu nog steeds intact is. Via Ventrilo communiceerde we niet alleen tijdens onze gevechten, maar gewoon heel de dag door, waardoor we elkaar allemaal heel goed leerde kennen. Het grootste deel van de leden woonden in Zweden, zodat we daar onze eerste meeting hadden. Er is toen gelachen en er zijn vriendschapsbanden gekweekt die niet snel zullen vervagen.

Door externe redenen zoals studies en werk heb ik niet zo heel lang op hoog niveau gespeeld, maar dat stoort me niet. Ik kan me nog perfect ontspannen met het spel, ik speel dagelijks nog steeds met iemand die ik nu al vijf jaar ken dankzij WoW. We hebben elkaar ook al enkele keren ontmoet in Stockholm en deze zomer is het weer van dat!

Conclusie