E3 2012: Het Laatste Woord: Handschoenen uit

Special | 10-06-2012 -

Ronald Meeus (38) is zwervend redactielid van ons zusterblad GUNKmagazine en schrijft al veertien jaar over videogames, nieuwe media en technologie voor bladen als De Morgen, Knack en Clickx. Om de twee weken heeft hij op 9lives het laatste woord over een actueel onderwerp uit de wereld der videogames. Deze week bekijkt hij de E3 nogal, hoe zal ik zeggen, kritisch...

Als je me zou vragen wat ik het meest memorabele moment van de afgelopen E3 vond, dan zou ik... Ok, misschien zou ik eerst een beetje jubelen over Ubisofts Far Cry 3 en Microsofts Halo 4, en een beetje jeremiëren over de slappe show die Sony van zijn openingspersconferentie maakte. Maar het moment dat uiteindelijk het langste bij me bleef hangen was ergens halfweg de mediapresentatie van Electronic Arts: het ogenblik waarop UFC-baas Dana White zijn nieuwe meerjaarse contract met EA Sports uit de doeken kwam doen. "Great to be here... finally!", balkte de man. Hij kan daarmee hebben bedoeld dat hij blij is dat zijn sport eindelijk onder het EA Sports-label ressorteert, en daar valt ook heel wat voor te zeggen: Peter Moore maakte er zowaar een bedrijf binnen het bedrijf van, en zijn opvolger Andrew Wilson werd niet voor niets door het zakenblad Fast Company toegevoegd aan de lijst van de honderd grootste zakenlui in de creatieve sector. Vooral zijn strategie om de verschillende EA Sports-titels om te vormen van een game in een doosje naar een continue ervaring gooit hoge ogen in de zakenwereld. Het is, met andere woorden, geen schande om bij dat succesverhaal te willen horen.

Maar tegelijkertijd was die "Finally!" niet netjes ten opzichte van THQ, de gameuitgever die ondertussen al enkele jaren de game-adaptaties van de Ultimate Fighting Championship-competitie voor zijn rekening nam. Het is natrappen, omdat THQ het sowieso al erg moeilijk heeft om het hoofd boven water te houden, en het niet lang meer zal duren voordat het bescherming tegen zijn schuldeisers zal moeten vragen. Ook is het allesbehalve loyaal, omdat THQ's games toch maar mooi in de kast van meer dan acht miljoen bestaande en mogelijk nieuwe fans van zijn sport staan.

Het feit dat EA de licentie van UFC overneemt is gewoon een kwestie van goeie bedrijfsvoering: licentiecontracten lopen nu eenmaal af, en bij de hernieuwing ervan komen er altijd weer nieuwe hongerige leeuwen opdagen. Maar de manier waarop het nieuws werd gecommuniceerd wijst op een verharding die zich al enige tijd meester aan het maken is van de videogame-industrie. Ze wordt ongetwijfeld gevoed door het feit dat de sector nog steeds een economische crisis uitzweet die hij enkele jaren geleden dacht volledig te kunnen ontwijken. Nu beginnen er echter kaartenhuisjes ineen te stuiken, en dat proces wordt soms geholpen met een extra duwtje.

De gameuitgevers trekken niet alleen elkaar een kloot af. Ook het publiek wordt soms heel andere dingen verteld dan de informatie waarmee investeerders naar huis gaan. Toen Ubisoft halfweg mei zijn financiële jaarcijfers bekendmaakte aan zijn investeerders, had ceo Yves Guillemot het tijdens die aandeelhouderspresentatie uitvoerig over hoe ze een grote toekomst zien in het free-to-playgenre, en hun bedrijf via die weg koers willen laten zetten naar de emerging markets als de BRIC-landen en Oost-Europa, waar de pc nog steeds koning is, en het concept van 50 euro betalen voor een videogame in een doosje onbekend. Ondertussen, zei Guillemot letterlijk, blijven ze gewoon de kleine maar lucratieve core-gamingmarkten in het westen bedienen. Krijg je iets van die strategie te horen in hun talloze perscommuniqués of hun presentatie tijdens de E3? Nope! Op die laatste was het zelfs omgekeerd: hun bevallige presentatrice vertelde heel eventjes dat Ubisoft ook bezig is met een aantal free-to-playtitels, vlak nadat ze (letterlijk!) had geëxclameerd dat ze een meisjesstijve krijgt van consoletitel Splinter Cell: Blacklist. En de gameuitgevers komen daar nog weg mee ook, want de game-industrie is een van de meest pr-gedreven industrieën in de wereld. Nieuwssites nemen non-nieuwtjes als ‘Nieuwe beelden vrijgekomen van Medal of Honor: Warfighter' gewoon letterlijk over, en journalisten krijgen een boos telefoontje als ze een reviewscore onder de 80 procent hebben uitgedeeld. Je weet dus alleen maar hetgene waarvan ze willen dat je het weet.

Al begint de bitsheid waarmee de gamehuizen tegenover elkaar staan ondertussen ook al door die sluier van hypes en imagovorming te priemen. Kijk bijvoorbeeld naar de E3-persconferentie van Sony, waarover ik het toch nog eens moet hebben. Waarom laat Sony het publiek gaan na een magere tentoonstelling van zeven games, waarbij slechts één echte verrassing zat (Quantic Dream's Beyond: Two Souls), en er verdacht weinig werd verteld over hun in de couveuse vertoevende PS Vita? Misschien omdat ze hun echte pièce de résistance, hun one more thing, in de aanslag hadden staan voor het einde van de persconferentie, en zich net op tijd terugtrokken toen ze merkten dat Microsoft eerder op de dag òòk nog geen nieuwe console had voorgesteld.

Conclusie